Wij zijn aangekomen bij de grensovergang Chili-Argentinie. Zoals gewend van onze Zuid-Amerikanen was het niet geheel duidelijk hoe het werkte. Je krijgt bij de eerste slagboom een papiertje, waaroptwee stempels moesten komen. Een van de politie en een van de douane. Het papiertje moest je naar binnen meenemen in een klein gebouwtje waar onduidelijke bordjes met informatie hingen. Na een tijdje klungelen waren we erachter hoe het werkte. En dat we ook nog een formulier voor onze auto moesten hebben. Wel leuk hoe de douanebeambte keek toen we zeiden dat Rudie de eigenaar van de Chileense auto was. Volgens mij geloofde hij het eerst niet. Na een van de spannendste momenten van de reis, kregen wij onze stempelsen konden we doorrijden naar de Argentijnse grenspost.

Uiteindelijk zijn wij tocheenvoudig de grens metArgentinieovergestoken en hebbenweeen mooie rit dwars dooreen natuurpark gereden.Zeer onwerkelijk, een mooie weg metaan weerszijdegeel en paarsbebloeide struiken. Daarachter eenhelderblauw meer en op de achtergrond de hoge besneeuwde bergen van deAndes.Even verder veranderde de omgeving in een dore droge vlakte waar alleen kleine struikjes zich in leven kunnen houden.

Aangekomen in San Carlos de Barilochebegon het hard te waaien en verdween de mooie blauwe lucht..Waarna we 2 dagen in de regenen zelfs met sneeuw in dezomer hebben gezeten. Bariloche is een gezellig dorpje wat Frans aandoet en waar de grootste trekpleister chocolade is. Hier word van oudsher al veel chocolade geproduceerd en nog meer verkocht, Irma blij!! Doorhet slechte weer hebben wij deze dagen gebruikt om onze volgende stappen te bepalen.

Inons hostelkregen wijte horen dat dedoor ons al afgeschrevenwalvissen in de baai bij Puerto Madryn nog steeds aanwezig waren, maar dan moest je wel snel zijn.Devolgende stapwerd dus, de aan de andere kant van Argentinie gelegen,Puerto Madryn.