De ruta 40 vanaf El Chalten naar het dorpje Perito Moreno bleek een slechtere weg dan wij hadden voorzien. Op de route kaart staan enkele stukken gravel ingetekend en kilometers weg, waarvan ze asfalt willen maken. Voor ons betekende dit echter vele honderden kilometers weg door de berm, van wat al een gravel weg was. Echt snel gingen we niet en de auto heeft veel kleine stenen moeten opvangen van tegemoet razende Toyota Hilluxen. Dit zorgde voor een aantal sterretjes in de voorruit en voor dat wij een carglass in Argentinie hadden kunnen vinden heeft de zon deze omgezet naar 2 scheuren in de voorruit van zo´n 40 cm.

Omdat de ruta 40 te vermoeiend is om in 1 keer te rijden waren wij genoodzaakt om een korte overnachting te doen in een klein dorpje met ongeveer 50 inwoners en net zoveel kippen en honden. Dit dorpje had alleen een tankstation en een hostel/camping/restaurant in een woning. De camping bevond zich in de achtertuin (vol met rotzooi) en elke gestrande reiziger van de ruta 40 moest hier zijn tentje opzetten. Na dit dorpje zijn wij via Los Antiguos (bekend om zijn kersen) de grens gepasseerd om aan de mooie route Carretera Austal te beginnen. Net over de grens vonden wij een paar gestrande Israelische backpackers die geen bus konden krijgen en geen taxi wilde ze naar het volgende dorpje brengen. Netjes als wij zijn hebben wij ze meegenomen. De Carretera Austal bleek later een vaste reispunt te zijn voor Israelische backpackers die net na militairedienst gaan reizen.

De start van de route ging langs het op een na grootste meer van Zuid-Amerika de Lago Buenos Aires/Lago General Carrerra. In Argentinie en Chili heeft het meer een andere naam, lekker makkelijk. De goede gravel/zand weg bracht ons langs steile berghellingen en diepe dalen en langs het van verschillende kleuren helder blauwe meer. Onze eerste overnachtingsplaats was in Rio Tranquilo waar wij aan de oevers van het meer meerdere door het water uitgeslepen grotten (cuervas de marmol) met een bootje hebben bezichtigd. Via een smal weggetje, dat nog niet geheel klaar is richting gletsjer/lago San Rafael, hebben wij de bergen met watervallen, helderblauwe meren en gletsjers bij het dorpje verkend. Hier zijn wij de tot nu toe mooiste waterval tegengekomen (zie foto).

Van Rio Tranquilo door de mooie bergpassen van de Andes ging de weg verder naar Puerto Ibanez. Een tussenstop bij de Cuavos los Manos bij Villa Cerro Castillo bracht ons bij een overhangende rotsformatie waar mensen uit de prehistorie, afdrukken van hun handen hadden achtergelaten. Waarom dat weet niemand, wel is duidelijk dat er negatieve en positieve handafdrukken zijn. De bezienswaardigheden vielen uiteindelijke tegen maar door onze melige gids die nauwelijks engels sprak was het toch de moeite waard.

In Puerto Ibanez wilden wij door de harde wind niet op een camping overnachten. Uiteindelijk hebben wij de nacht doorgebracht in één van de vele hospedajes van het dorpje. Voor ons een hele nieuwe ervaring om in de woning van onbekende mensen in te trekken en net doen alsof je er thuis bent. En dat terwijl het dagelijkse leven er gewoon doorgaat. Het huisje was klein met 3 slaapkamertjes. 1 ervan met 4 stapelbedden voor de hospedaje 1 voor de eigenaresse met haar dochter en een nog kleinere ruimte voor de 2 dochters van de dochter, waar de mannen waren was een raadsel. In dit gezinnetje hebben wij het vreemdste ontbijt tot nu toe gehad. Brood met guacamole en tonijn uit blik. Het rare was dat dit nog best lekker was.