Na San Martin de los Andes zijn wij via de dorpjes Chos Malal (een leuke, nog niet te toeristisch dorpje) en Malargue doorgereden naar Mendoza. De stad van de wijnen. Mendoza is een stad met meer dan 1 miljoen inwoners. Dit gegeven in combinatie met de rijstijl van de Argentijnen maakte ons een beetje huiverig om deze stad in te gaan. Uiteindelijk bleek het verkeer van Mendoza mee te vallen en zijn wij zeer eenvoudig naar ons hostel gekomen. In het hostel kregen we te horen dat er een dubbele boeking was voor de twee-persoonskamer, in ons nadeel. Of dit nu kwam door het hostel of hostelbookers is nog steeds een raadsel. Maar gelukkig konden we op de dorm slapen.

Mendoza is een tuinstad, wat inhoud dat het straatbeeld erg groen is. De vele irrigatiekanalen die nog terug in de tijd van de inca´s gaat, houden de vele bomen in leven. Mendoza is een gezellige stad met veel winkels en veel parken, een dierentuin en vele wijnproeverijen. Tot nu toe vonden we Mendoza een leuk stad, helaas konden we niet aan een wijnproeverij meedoen aangezien wij ons toen niet geheel gezond voelden.

Vanaf Mendoza zijn wij naar de bottelarij van een van de bekendste bronwaterfabrikanten van Argentinië gereden. Een nabij gelegen (voormalig) hotel staat op alle flessen van dit product afgebeeld en was ook te bezichtigen. Je zou denken dat een miljoenen bedrijf het origineel van zijn eigen merkafbeelding zou onderhouden, dit is zeker niet het geval. De tuinen van het hotel worden nog wel onderhouden, maar aan het hotel zelf wordt vrijwel niets gedaan. Vanaf het hotel zijn wij via de zeer bochtige gravel weg Caracoles (slakkenhuizen) met circa 360 bochten naar Uspallata gereden waar wij de nacht hebben doorgebracht.

Na het bezichtigen van de hoogste berg van het westelijk halfrond de Aconcagua (6962 m) en de Puente de Inca (een incabrug) wilden wij de grens weer oversteken naar Chili. Hierbij hebben we de grensovergang van Argentinië gemist. Bleek dat de grenspost 20 km verwijderd was van de grens met Chili en nu misten wij onze salida-stempel van Argentinië. Gelukkig waren wij niet de enigsten die dit overkomen was en kon het makkelijk opgelost worden aan de Chileense grens, zodat wij door konden naar Santiago.

In Santiago moesten wij de originelen van onze tijdelijke papieren van de auto ophalen en natuurlijk wilden wij ook een beetje shoppen en de stad bekijken. Onze grootste angst voor Santiago was de snelweg en de rondweg van Santiago. Omdat wij bij het eerst betreden van deze wegen bijna twee keer waren verongelukt. Dit keer was het weer zeer chaotisch en onduidelijk, maar met de opgedane ervaring (en asociaal rijden) in deze landen lukt het toch beter om onze bestemming te bereiken. Eenmaal aangekomen in het hostel voelde het aan als thuiskomen. Uiteindelijk hebben wij nu alle originele autopapieren en een paar leuke sneakers.