Via een drukke luidruchtig camping in de grote stad Antofagasta, waar iemand het nodig vond om zijn eigen stereotoren mee te nemen en deze de hele nacht hard aan te zetten, zijn wij naar het stadje Calama gereden. Dit stadje ligt midden in de Atacamawoestijn, de droogste woestijn ter wereld. Een week voordat wij er waren zagen wij op de Chileense tv dat door de hevige regenval de straten overstroomd waren. Een merkwaardige gebeurtenis, maar toen wij er waren was het gelukkig droog. Bij Calama lag het kleine dorpje Chiu Chiu, die nog veel sporen had van de Spaanse kolonisatie en een ouderwets kerkje uit de 17eeuw. Ook lag hier een klein meertje in het midden van de woestijn, waarvan wetenschappers nog nooit de exacte diepte hebben kunnen bepalen. Na Chiu Chiu zijn wij terechtgekomen bij de geisers van Tatio. ´s Nachts bevriezen deze geisers waardoor ze in de vroege ochtend onder de druk van het onderliggende hete water en de warmere temperaturen tot wel 20 meter hoog kunnen opspuiten. Aangezien wij in de wildernis van Chui Chui hebben overnacht was het voor ons niet mogelijk om in de vroege ochtend de geisers te bereiken, omdat de weg erheen bochtig en van gravel was. Tegen het middaguur spoot de hoogste geiser zo´n meter hoog. Maar het was nog steeds een mooi gezicht al dat water en waterdamp dat op vele verschillende plaatsen uit de grond omhoog spoot en opborrelde. Door de hoogte van dit park 4.300 m hoog zijn we na een paar uur maar weer aan de mooie 95 kilometer lange afdaling begonnen, op weg naar het dorpje San Pedro de Atacama midden in de Atacamawoestijn.

In het kleine 5.000 inwoners tellende San Pedro hadden wij een hostel geboekt. Daar eenmaal aangekomen bevond het hostel zich net buiten het centrum aan een straatje aan een zandweg met allemaal kleinere huisjes en oude slechte auto´s. Maar de hosteleigenaar verzekerde ons dat het veilig was om de auto in de straat te parkeren. Later bleek dat bijna alle straten in het dorpje er zo uitzagen. De eerste avond in de Atacamawoestijn, hebben we zelfs regenwolken en lichte regen gehad, dat overkomt ons weer.

De eerste dag in San Pedro wilden wij rustig aan doen. Echter de verzekering van onze auto liep op zijn eind en het dorpje bleek geen verzekeringskantoren te hebben. Om alles nog te regelen voordat we Argentinië weer in gaan moesten we terug naar het grotere Calama. Het vinden van een verzekeringskantoor was bijna net zo lastig al het vinden van een goede auto. Het ene kantoor deed wel aan verzekeringen, maar niet aan autoverzekeringen en de andere sloot alleen af aan cliënten. Na wat zoekwerk hebben we daar een kantoor gevonden en natuurlijk was het net siësta-uurtje geworden en moesten we ons 2 uur vermaken in een stadje waar we alles al gezien hadden en waar alle winkels gesloten waren. Na de siësta konden we de verzekering heel makkelijk afsluiten. Voor 13.000 peso zo´n 20 euro was je auto weer verzekerd voor een jaar. Jammer dat we bij de gemeente bijna 50 euro moesten neertellen om de rest in orde te maken.

De tweede dag zijn we naar de zoutvlakte Salar de Atacama in de woestijn gegaan. Waar je naast het bewonderen van de zoutvlakte ook flamingo´s kon zien. Deze dieren eten het krill dat in het zoute water van de nog niet geheel opgedroogde meer leeft. Doordat dit zoutmeer steeds toeristischer wordt neemt de aantal schuwe flamingo´s af. In dit zoutmeer zouden 3 verschillende soorten flamingo´s te zien zijn. De Chileense, de Andes en de James flamingo. Wij hebben ze alle 3 kunnen spotten.

In de avondschemering zijn wij doorgereden naar de Valle de la Luna (vallei van de maan). Het landschap van deze vallei is te vergelijken met een maanlandschap vandaar de naam. Het schijnt dat deze locatie veel gebruikt wordt voor sciencefiction films. Zo´n gevoel kregen wij hier ook, alsof je op een andere planeet was.

Wanneer hier de zon ondergaat en de lucht steeds roder wordt horen de kleuren en de schaduwen de vallei te veranderen in een adembenemend schouwspel. Wij stonden enkel al versteld van het mooie landschap en zijn grotten. Jammer genoeg was er door de vele bewolking minder te zien van de aparte kleuren. Net voor het vertrek uit de vallei kwam daar (voor een korte duur) een donkerrode avondzon over de bergen schrijnen om het geheel op te lichten net voordat hij onderging. Nu was het tijd om weer naar Argentinië te gaan.