Om de oversteek van Chili naar Argentinië te maken mochten we de prachtige Andesbergen weer passeren en net na de grens werden wij blij verrast door bergen in alle denkbare kleuren. Van geel naar groen, van blauw naar paars, bijna elke kleur van de regenboog verscheen hier in de bergen. De kleuren vloeiden door elkaar heen of elke kleur verscheen apart op een berg. De bergen zelf hadden ook verschillende vormen waarvan de schelpvormige bergen het bijzonderst waren. Wij hadden het gevoel dat wij in een onechte wereld, zoals in een schilderij, belandt waren.

De route vervolgde zich omhoog over een berg, zo hoog dat wij uiteindelijk tussen de laag hangende wolken reden met een zicht van nog geen 30 meter. De afdaling bestond uit vele bochten die wij voorzichtig namen, toch vonden de Argentijnen dat het sneller kon. Aan de ander kant van de berg bleken dezelfde kleuren vertoond te worden, maar nu gecombineerd met tekenfilmachtige cactussen van wel 6 meter hoog en diepe valleien. Deze cactussen werden veel gekapt om te gebruiken voor deuren en dakbalken. De weg daalde richting de Rio Grande die in de door Unesco tot werelderfgoed uitgeroepen kloof, Quebrada de Humahuaca stroomt. Deze 70 kilometer lange kloof loopt van noord naar zuid met aan beide zijde hoge bergketens. Over de gehele 70 kilometer komen de bergen in alle mogelijke imponerende kleuren en vormen voor. In deze kloof vonden wij in het populaire toeristendorpje Tilcara een camping. Tilcara is voornamelijk bekend om zijn Incavestiging, de pucara. Deze vestiging hebben wij bezocht en wat opviel was dat de bouwstijl van de huizen in het dorp veel overeenkomt met die van de vroegere inca´s. Ook zijn wij in het leuke dorpje Humahuaca geweest waar wij een echte panfluit hebben gekocht om elkaar op de zenuwen te kunnen werken tijdens het rijden.

Na eerst de noordelijke helft van de kleurrijke kloof bekeken te hebben zijn wij via de zuidelijke kant doorgereden naar Salta, een typische wijnstad met circa 500.000 inwoners. Salta is een van de steden waar de gebouwen uit de kolonialisatie periode nog goed bewaard zijn gebleven. Overal zie je mooie oude gebouwen met Spaanse of Italiaanse ontwerpen, maar als je ze van dichterbij bekijkt laat het onderhoud toch wel wat te wensen over. Dus konden we de foto´s beter van veraf nemen. In Salta kwamen wij erachter dat de stekker van onze net vers gekochte netbook uit Santiago de Chile niet past op de stopcontacten in Argentinië (en Europa). Dus zijn we in de tijd dat we konden shoppen alleen maar opzoek geweest naar een reisstekker voor de netbook. Toch hebben we genoten van Salta en ook veel bruiden gezien. Schijnbaar was de mooie oude kathedraal op de plaza het fotopunt voor elk bruidspaar (van rijk tot arm).

Vanuit Salta wilden wij via de rutas 68, 33 en 40 de nevelwouden en de wijnstreken rondom de stad bekijken en daarna eindigen in het dorpje Cafayate. Aangekomen bij de afslag naar de route 33 werden wij door een politieagent aangehouden en werd ons medegedeeld dat de weg naar Cachi niet meer berijdbaar was. Door de hevige regenval van de afgelopen dagen waren sommige wegen blank komen te staan, boomtakken of grote stenen lagen op de wegen, zelfs hele stukken asfalt waren opgeslokt door het water waardoor er nog maar een weghelft of geen weghelft overbleef. Toch zijn wij dit avontuur ingegaan om het met eigen ogen te zien en te geloven. Aan het begin viel de weg mee, maar gedurende de rit werd duidelijk dat meneer de agent toch gelijk had.

Na de eerste kilometers stenen te hebben ontweken kwamen wij voor onze eerste uitdaging. Het water kwam met bakken van de berg af zetten en stroomde over de weg zonder te kunnen zien hoe diep het was. Gelukkig voor ons reden we achter een andere auto die het, na even twijfelen, aandurfde om het te proberen. Nu wij met klamme handen. Het water bleek redelijk diep te zijn, maar was goed te doen met onze auto. Na het passeren van nog meer diepere en ondiepe waterstromen reden wij het nevelwoud in. De naam nevelwoud is letterlijk te nemen, want het was zo mistig dat wij niets meer om ons heen konden zien. Dan is het fijn om te weten dat sommige Argentijnen het niet nodig vonden om in dichte mist hun lichten te ontsteken.

Een paar klimmende kilometers verder moesten wij stoppen achter enkele geparkeerde auto´s. Hier kwamen we erachter dat onze kentekenplaat de eerste waterstroom niet geheel overleeft had. Door de snelheid waarmee wij door het water reden werd de kentekenplaat omhoog gedrukt en stond hij nu horizontaal voor de auto. Voor de veiligheid en omdat het niet anders kon, hebben wij de kentekenplaat maar achter de voorruit gelegd.

Het water in de nieuw spontaan ontstaande rivier voor ons stroomde met zoveel kracht over de straat dat deze gedeeltelijk aan het wegspoelen was. De eerste die het lef had om het te proberen was, hoe kan het ook anders, een Toyota Hilux en die kwam er zonder moeite doorheen. De tweede auto die het wilde proberen was een simpele 2 wiel aangedreven Citroen Berlingo. Doordat hij te weinig snelheid had kwam hij vast te zitten in het water, waarna hij er met ons sleeptouw uitgetrokken moest worden. Achter ons groeide de file met zo´n 10 auto´s.

Na even twijfelen hoe nu verder zagen we een shovel geparkeerd staan, die zich bezig hoorde te houden met het onderhoud van de weg. Na aandringen van de als eerst door het water gereden auto (de hilux) kwam hij ons helpen om hier de weg toegankelijk te maken. Na het passeren van dit nieuwe riviertje kwamen we na zo´n 400 meter voor de volgende te staan. Ook hier was de shovel chauffeur bereid om ons (circa 10 auto´s) verder te helpen. Na nog een paar kilometer kwam alweer de volgende. Gelukkig voor ons volgde we nog steeds de shovel dus dat was niet zo´n groot probleem. Wel zagen we hier een geparkeerde auto staan die water uit zijn auto aan het scheppen was. Deze familie had het geprobeerd, maar het water bleek gewonnen te hebben. Na ook deze waterstroom gepasseerd te hebben, hebben we met z´n allen de shovelchauffeur een kleine gelddonatie gegeven en stonden we er weer alleen voor. Boven op de top van de berg passeerden wij de grens van het Nationaal Park Los Cardones (kandelaarcactus). Hier staan de meeste cactussen van Argentinië. Helaas voor ons konden we nog steeds niets zien door de dichte mist. Gelukkig werd de mist tijdens het afdalen van de berg minder en verschenen er steeds meer cactussen. Wel raar dat aan de ene zijde van de berg veel bossen met rivieren waren en aan de andere zijde zand en cactussen.

Na uren bereikten we eindelijk het kleine dorpje Cachi. Vanuit Cachi moesten we de door ons zo geliefde ruta 40 oppakken. Dat betekende veel gaten, hobbels en stenen in de wegen. De route leidde ons dwars door de vallei van de Calchaquies. Buiten broeidde de zon en wij zagen onze eerste dikke vogelspin de weg oversteken. Na een tijdje kwamen we een dorpje binnen en zouden we volgens onze wegenkaart gewoon rechtdoor moeten rijden. Maar dit bleek niet geheel waar. Opeens vanuit het niets waren er twee wegen die parallel aan elkaar wegliepen. Zoals altijd stond er geen bordje bij welke kant wij uit moesten en leken beide wegen veel bereden te zijn. Dat werd gokken. Onze keuze was gemaakt en na 10 km was er het eerste hectometerpaaltje met de ruta 40 erop.