Onze volgende halte zou het wijndorpje Cafayate zijn. Veel toeristen komen naar Cafayate voor de Quebrada del Rio de las Conchas (een bontezandsteenformatie). Maar die zouden we pas zien bij ons vertrek vanuit Cafayate. Cafayate is een gezellig toeristisch dorpje waarbij alle winkeltjes, restaurantjes en barretjes gegroepeerd zijn rondom een klein stadsparkje. Hier lieten de weergoden weer even weten dat wij ons nog in de regenperiode bevonden, het regende zo hard dat het bij ons in de tent ook licht begon te regenen. Na deze korte hevige bui klaarde de hemel op en begon de zon te schijnen. In het dorpje konden we eindelijk Irma´s zo gewilde geweven wandkleed vinden en hebben we lekker Italiaans ijs gegeten met wijnsmaak. Na een droge nacht was het de volgende dag al weer tijd voor de doorreis richtig het oosten van het Argentinië.

Na het verlaten van Cafayate reden wij door de Quebrada del Rio de las Conchas. De omgeving was hier zoals zo vaak prachtig met vele bergen en bruine rivieren. Door het vele regen waren de rivieren woester geworden en werden we geconfronteerd met een weg waarvan de twee geasfalteerde weghelften geheel waren opgeslokt door de rivier. Gelukkig voor ons waren de wegreparaties in volle gang en konden we op een geïmproviseerde weg erlangs rijden. Na een stuk rijden moesten we beslissen of we terug naar het drukke Salta zouden gaan, door het centrum richting het oosten van Argentinië of dat we een klein afsnijweggetje zouden nemen die 300 kilometer minder rijden was. Het enige probleem van de afsnijroute was 1 klein riviertje die de weg passeerde (zonder brug). Hoe zou die zijn na alle regenval? Verstandig als wij zijn durfden we de gok aan en kozen voor de afsnijroute. Na zo´n 50 kilometer gehobbeld te hebben over slecht asfalt en gravel kwamen wij bij het beruchte riviertje. Die inmiddels door de regenval in de bergen verandert bleek te zijn in een grote bruine stroom. Hier hadden we het nadeel dat er geen andere mensen om ons heen waren die het oversteken als eerst konden proberen, zodat wij wisten hoe diep het nu groot geworden riviertje was. Na even aarzelen hebben we geprobeerd het riviertje te voet over te steken. Maar helaas kwam het water na enkele meters al tot onze knieën en was de stroming erg sterk wat voor een auto toch wel veel is. Schijterig als wij zijn hebben wij er voor gekozen om het niet te doen en terug te keren en de omweg naar Salta te nemen. Eenmaal bij Salta aangekomen bleek de bewegwijzering weer typisch Argentijns te zijn (dus geen borden) en hebben we er meer dan een uur overgedaan om de stad uit te komen en de snelweg te vinden richting het oosten.

Na vele uren rijden over een nogal saaie weg strandden we bij een dorpje genaamd El Galpon, waar volgens ons nog nooit een toerist geweest was (wegens het vele aanstaren). Hier hebben we een familie aangesproken of er ook een camping in het dorpje aanwezig was. Er was geen camping, maar wel een sportcomplex. In het sportcomplex was een verlaten slaapzaal met zo´n 35 bedden. Wij mochten de nacht doorbrengen op de slaapzaal en konden ons eigen bed uitkiezen. In plaats van dit hebben we de tent opgezet in de slaapzaal om de insecten, die hier groter zijn dan in Nederland, te ontwijken.

Na El Galpon hadden we besloten om naar het nationaal park Chaco te rijden. Dit is een oud tropisch oerbos met vele diersoorten en zelfs apen. In de boeken staat dat je bij dit park rekening moest houden met de nodige insecten en dat DEET (insectwerende lotion) zeker nodig was. Wij hadden DEET en beschermende kleding bij ons. Nu konden we onze kleding uittesten op die ene enkele insect, dachten we!

Al na een paar seconde toen we op de camping rondliepen kwamen wij erachter dat de insectenwaarschuwing geen geintje van de boeken was. Het wemelde van de muggen en we waren in een muggennachtmerrie aangekomen. Grote (wel 3 cm!), middelgrote, kleine, gekleurde, grijze, zwarte, alle denkbare type muggen kwamen ervoor. Na ´s avonds vroeg naar bed te zijn gegaan hadden we de volgende dag een wandeling van circa 6 kilometers gepland. Tijdens het wandelen werden we letterlijk aangevallen door de muggen alsof ze nog nooit zo´n lekker hapje gezien hadden. Wij konden niet eens een pauze nemen, omdat dan het peloton van wel honderden muggen in de vorm van een zwarte wolk ons wilden steken. Op elke broekspijp zaten tientallen muggen, je rug en schouders waren bezet en wij maar hopen dat onze kleding en DEET wel zal helpen. Na bijna 2 kilometer te hebben gelopen hadden wij, door het dichte bos, nog geen enkel dier gezien, anders dan de muggen en hadden we er genoeg van. Wij besloten om er maar mee te stoppen en terug te keren naar de tent, waar het veiliger was.

Na het checken van onze lijven konden wij concluderen dat de dure muggenwerende broek van Irma niet werkte, haar benen en kont zaten onder de muggenbulten. Irma´s blouse deed wel wat er van hem verwacht werd, alleen heeft de blouse knopjes en geen ritssluiting, daar gingen ze dus ook doorheen. Bij Rudie konden we zien dat de muggen door een T-shirt met een muggenwerende trui eroverheen konden heen prikken, maar dan alleen op de plaatsen waar hij strak stond (schouders en ellebogen). Zijn normale trekkingsbroek bleek wonderwel muggenwerend. Gelukkig werkte de DEET ook die we hadden.

Omdat het ook nog eens meer dan 30 graden was en wij behoorlijk aan het zweten waren in onze kleren, leek een douche een fijne afwisseling. Een nadeel, je scheen hier niet alleen te zijn. De wc was bewoont door een dikke pad en een vleermuis en natuurlijk waren de muggen ook hier. Gedurende de wc-beurt moest je de muggen verjagen die het op je blote billen voorzien hadden. Wij zijn nog nooit zo snel naar de wc geweest. Dan maar douchen, want onder het water ben je veilig voor de muggen. Tijdens het opendraaien van de warme douche rende er ineens een kikker bij Irma in het douchehokje, die de warmte heerlijk bleek te vinden en de douche voor zichzelf claimde. Dan maar de koude douche ernaast nemen en zo snel mogelijk afdrogen om die kleine krengen voor te zijn. Al met al hadden we er spijt van dat we naar dit nationaal park MUG zijn gegaan. Wij hebben geen dieren gezien (behalve muggen) wel gehoord (apen en parkieten) en waren bijna honderd muggenbulten rijker.