Eindelijk naar maanden wachten was het dan zover voor een natuurspektakel waar wij met spanning naar uitkeken. De Iguazu-watervallen. 275 watervallen in het decor van het tropisch regenwoud, tussen de alligators, slangen, schildpadden, parkieten, condors en heel veel mooie vlinders. De ene waterval nog mooier dan de andere. Er was een Argentijnse zijde en een Braziliaanse zijde. Aan de Argentijnse zijde kon je de watervallen van dichtbij bekeken en letterlijk voelen. Vanaf de Braziliaanse zijde kon je het totaal plaatje zien van alle watervallen gezamenlijk.

Wij zijn de eerste dag naar de Argentijnse zijde geweest waar we begonnen met een rustige boottocht over de rivieren. Daarna was het tijd voor de Gargante del Diablo, een gigantische waterval in een paardenhoef vorm waarbij liters en liters water per seconde naar beneden vallen. Hierbij kwam ontzettend veel waterdamp vrij en wij die dit schouwspel van bovenaf bekeken waren binnen enkele minuten doorweekt. Konden we lekker de rest van de dag rondlopen in natte kleding en schoenen. Dus een tip, wanneer je naar de Gargante gaat doe zwemkleding aan zoals veel Brazilianen die dit wel of zeker helemaal niet moesten doen (dat waren de meesten!). Na de Gargante zijn we over loopbruggen door de bossen naar de ´upperlevel´ gegaan. Vanuit hier kon je veel watervallen afzonderlijk van boven bekijken. Het uitzicht was adembenemend vooral met de overvliegende condors en regenbogen die verschenen voor de watervallen en zelfs in het water. Ondertussen zagen we veel toerbootjes richting de watervallen scheuren, zodat mensen de watervallen van dichtbij konden bekijken. Heel dichtbij. Omdat we niet alles in een dag konden en wilden zien, hadden we voor de volgende dag ook zo´n bootje geboekt.

Terug in Puerto Iguazu (het dorpje wat het dichtst in de buurt ligt van de watervallen) hadden we een kamer in een hotel geboekt. De kamer was zeer goedkoop, maar dat kwam omdat het hotel vergaande glorie bleek te zijn en onze kamer ook zijn beste tijd had gehad. De gezelligheid viel een beetje tegen, de enigste gasten die er waren, waren Israëliërs. Als iets goedkoop is dan zijn zij er natuurlijk het snelste bij.

De volgende dag zijn we nog een keer terug gegaan naar de Argentijnse zijde om de rest te zien. Als eerste stond een korte junglesafari op het programma, zodat we de wilde dieren konden spotten in het park. Als echte natuurkenners had de junglesafari-crew als vervoersmiddel een vrachtwagen die zoveel herrie en stank produceerde dat elk dier die we konden zien, spontaan voor deze herrie zou wegrennen. En als een echte Argentijn betaamd reed deze vrachtwagen zo hard, dat wanneer er wel een enthousiast diertje zichzelf wilde showen, deze plat gereden zou worden. Uiteindelijk hebben we alleen maar meerdere dikke spinnen gezien die boven onze hoofden bungelden.

Na deze doelloze tijdsverspilling was het tijd om op het toerbootje naar de watervallen te gaan. Als voorbereiding hadden we alvast onze zwemkleding aangedaan en alles waterdicht verpakt. Dit bleek nodig te zijn geweest, want na het boottochtje waren we zo doorweekt dat we het water letterlijk uit onze kleding konden knijpen. Toch was het bootje zeker de moeite waard, wanneer zie je nou een waterval zo dichtbij. Omdat we toch al nat waren van de boottocht hebben we de wandelroute naar de ´lowerlevel´ gedaan. Hier had je weer een ander uitzichtspunt en ook hier kon je lekker nat worden.

Om de dag te eindigen was er een wandelroute van 3 km naar een waterval waar je kon zwemmen. Gedurende deze wandelroute hebben we nog enkele aapjes gezien en neusberen. De waterval was schitterend en onder de waterval lag een klein meertje van 1,5 meter diep om in te zwemmen. De vlinders vlogen om je oren en gingen op je zitten om van het lichaamszout te smikkelen. Wij hebben in dit water lekker kunnen afkoelen van de hete dag en Rudie is zelfs onder de waterval gaan staan. Daarna wilden we nog een keer naar de Gargante del Diablo gaan, maar het treintje (de enigste manier om hier te komen) reed na 16.00 uur niet meer, terwijl het park om 18.00 uur dicht ging. Er zat niets anders op dan naar het hotel terug te gaan om ons voor te bereiden voor de reis van morgen.

De volgende dag zijn wij voor het eerst de grens over gegaan naar Brazilië. Dit was even een spannend moment, omdat we niet precies wisten hoe dit met een eigen gekochte Chileense auto zou gaan. Gelukkig bleek de procedure min of meer hetzelfde te gaan als in Argentinië. Na de stempels verkregen te hebben in het paspoort, moesten we naar een mannetje met een blauw T-shirt aan. Hij scheen van de douane te zijn en over de buitenlandse auto´s te gaan. Dit mannetje kon geen Engels en geen Spaans, maar na veel handen en voetenwerk kwamen we eruit en heeft hij onze autopapieren voor Brazilië in orde gemaakt. Nu waren we in Brazilië en konden we naar de Braziliaanse zijde van de Iguazu watervallen. Na betaald te hebben om het park in te mogen, moesten we in een grote bus stappen die door het park reed om mensen uit te laten stappen bij een halte. Na deze halte kon je verder wandelen langs verschillende uitzichtpunten. De bus was zeker nodig, want de watervallen lagen vele km´ers verderop en je kon hier niet (veilig) naartoe wandelen. Alle uitzichtpunten waren werkelijk oogverblindend vooral met de heldere lucht en het broeierige zonnetje. Wij hebben genoten van elk moment van de Iguazu-watervallen en zowel de Argentijnse zijde als de Braziliaanse zijde zijn een zekere aanrader.