Na de grensovergang tussen Encarnacion en Posadas zat onze reis door Paraguay erop en was het tijd om het noordoosten van Argentinië te verkennen. In de provincie Corrientes zijn veel moerrassen en er is een klein dorpje, Colonel Pellegrini, waar je kaaimannen kan spotten. Er zijn maar twee routes om hier te komen. Of over een gravelweg of over een zandweg. Wij kozen voor de zandweg, omdat we anders heel veel om moesten rijden. De zandweg was ongeveer 100km lang en gedurende de regenperiode zou deze weg onbegaanbaar zijn (veel modder). Wij waren net na de regenperiode en gelukkig voor ons was het alleen maar mul zand. In het dorpje was een camping direct liggend aan het moeras. De kaaimannen lagen hier aan de rand van de camping van de zon en warmte te genieten en in het water zagen we zelfs piranha´s zwemmen.

Op de camping kwamen we een aardig stel tegen uit Buenos Aires die dezelfde auto als ons bleken te hebben. Ze boden ons koude mate aan en de bijbehorende broodjes. Later zijn we nog gezellig met hun uit eten geweest. Voor de volgende ochtend hadden we een bootje gereserveerd die door het moeras zou gaan, zodat we meer kaaimannen zouden zien en de bekende capibara (waterzwijn/knaagdier).

Nu was het hier elke dag heel warm met veel zon, maar natuurlijk niet toen wij de boottocht wilden doen. De wind waaide heel hard, het was koud en het begon zelfs lichtelijk te regen. In deze weersomstandigheden wilde zich geen enkel dier laten zien en onze boottocht werd een uur uitgesteld in de hoop dat het weer beter zou worden. Dat deed het niet en we gingen alsnog uitvaren. Ondanks het slechte weer hebben we toch nog een paar kaaimannen gezien, meerdere capibara´s en twee moerasherten?? De capibara was een heel vreemd dier om te zien. Hij valt onder de knaagdieren en lijkt op een vergrote cavia/varken en zit vaak stokstijf. Wij hebben er zelfs een ´s nachts over de camping zien lopen.

Na de bootvaart was het tijd om het slechte weer te ontvluchten en door de gaan richting Buenos Aires. Om daar te komen moesten we eerst door de provincie Entre Rios. In onze ANWB reisgids stond dat men problemen met de politie in deze provincie kan krijgen als men geen brandblusser, twee gevarendriehoeken en een lijkenkleed bij zich heeft in de auto. We dachten dat dit wel mee zou vallen, maar toen we nog maar ´één voet in de provincie gezet hadden´ werden we direct halt gehouden door meneer de politieagent. Hij wilde weten of we een gevarendriehoek en een brandblusser bij ons hadden. Gevarendriehoek wel, maar de brandblusser niet. Nu hadden ze weer een reden om ons een zogenaamde boete te geven en die zou 90 Argentijnse peso moeten kosten. Belachelijk, want op de weg naar deze provincie zijn wij veel bermbranden tegengekomen en in elke andere provincie van Argentinië geldt deze regel niet. Op dit moment was Rudie de oplichtende agenten zat en werd hij zelfs kwaad. Hiervan schrok de agent en zei dat wanneer we nu cash betaalden de boete maar 60 peso was. Dit leek ons geen goed idee en in plaats van betalen zouden we in het volgende dorpje een brandblusser kopen, zodat we niet nog een keer staande houden werden en weer een boete zouden krijgen. Daar ging de agent mee akkoord en we vonden in een tankstation een brandblusser. Hierna zijn wij natuurlijk niet meer gecontroleerd.

Via Conception del Uruguay kwamen we Buenos Aires binnen. Een stad met 12 miljoen inwoners en heel veel auto´s. We wisten waar we in de stad heen moesten en hoopten dat hier de bewegwijzering aanwezig was en onze kaarten klopten. Op de snelweg waren meerdere banen. Een baan voor auto met een snelheid van 130 km (of harder), een baan voor 120 km, een baan voor 100 km en twee voor bussen, vrachtwagens of slome oude auto´s. Wij hielden de middelste baan van 100 km maar aan en bleven stug op deze baan rijden. Als ze sneller willen gaan ze wel langs je, links of rechts. Gelukkig was de bewegwijzering redelijk, zelfs beter dan in de rest van het land, en kwamen we uit op de breedste weg ter wereld. In totaal 20 banen, 10 heen en 10 terug. We wisten dat we één van de rechter banen moesten hebben om rechts af te kunnen naar het hostel, maar door het steeds veranderen en bijvoegen van banen kwamen we toch binnen op één van de linker banen. Nu moesten we 7 banen naar rechts zien te komen in een verkeer wat elkaar niks gunde. Wanneer er een gaatje was, reden ze die dicht. Ritsen werkt niet en toen er een ambulance met sirene aankwam was er zelfs een auto die de ambulance expres blokte. Na wat asociaal weggedrag lukte het ons toch naar de ander kant te komen en moesten we een parkeerplaats vinden om onze auto veilig te kunnen stellen. We vonden een overdekt parkeergarage waar we de auto voor 5 nachten mochten neerzetten voor iets meer dan 5 euro per dag. Het hostel was zeer fijn, alleen waren er weinig andere backpackers.

De stad Buenos Aires is een zeer levendige stad met meerdere oude gebouwen en parken. Een van de mooiste dingen aan de stad was het winkelcentrum. In heel Argentinië en Chili zijn grote warenhuizen aanwezig, waardoor de kleine zelfstandige shops verdwijnen, maar in Buenos Aires zijn geen grote warenhuizen. Dat had zijn charme. De parken vielen tegen als je in Mendoza bent geweest en de metro was niet goed doordacht.

De eerste dag zijn wij naar het centrum gegaan waar we een tango straatoptreden zagen en we bijna bestolen werden (door een zakkenroller). De volgende dag zijn we met de metro naar de duurdere chique wijk Recoleta gegaan en hebben daar het graf van Evita (een van de invloedrijkste vrouwen ter wereld) gezien. Zij was getrouwd met de president van Argentinië in de jaren 50 en stond op voor de arme arbeidersklasse, heeft vrouwen stemrecht gegeven en overleed op jonge leeftijd aan kanker. Tegenwoordig leggen/hangen mensen nog steeds bloemen bij haar graf. In deze wijk waren veel dure, exclusieve winkels aanwezig.

Het verschil tussen arm en rijk was overdreven groot in Buenos Aires. Aan de ene kant rijke villa´s en dure auto´s. Aan de ander kant mensen die in half afgebouwde huizen wonen zonder dak, of in een huis in elkaar gezet met golfplaten en ander materialen die ze op straat konden vinden of stelen.

De derde dag zijn we een fietstoer gaan doen door de stad wat zeer spannend was. Er zijn maar een paar fietspaden en voor de rest moest je tussen het verkeer fietsen welk een hekel aan fietsers heeft. We werden geleid naar de rivier Rio de la plata die vroeger tegen de stad aanlag. Door de verbreding van de straten zijn hele huizenblokken in de rivier gedumpt, waardoor de rivier verder van de stad af is komen te liggen. Ook door de vervuiling van fabrieken is het niet meer mogelijk om in het water te zwemmen.

Gedurende deze toer hebben we veel wijken gezien, ook de wijk Boca. In deze wijk wonen nog steeds zeer arme mensen en waren er maar een paar straten waar toeristen veilig konden rondlopen. In Boca zijn veel gekleurde huizen en de tango is afkomstig uit deze wijk (de Uruguayanen denken hier anders over). ´s Avonds hebben we een proefles tango gedaan en aansluitend was er een tangoshow. Erg leuk om te zien met live-muziek op de bandoneon. De laatste dag zijn we naar de uitgaanswijk Palermo gegaan en hebben daar te lang bij een bistro-tentje gezeten, genietend van de rust. Het leek bijna op Parijs. Al met al was Buenos Aires een mooi stad om mee te maken, alleen werden wij na een paar dagen gek van alle stadsherrie, stinkende bussen en auto´s en haastige mensen.