Met het aankomst in Santiago de Chili bereikten wij tevens bijna het einde van onze reis door Zuid-Amerika. Nog twee weken zouden we hebben om van het mooie Zuid-Amerika te kunnen genieten. Door onze ervaringen van Santiago was het rijden in de stad en het vinden van het hostel een eitje. Eenmaal aangekomen in ons hostel Ventana Sur voelde het weer als thuis komen na een lange vakantie. Samen met Ivan hebben de eerste avond dan ook een heerlijk Argentijns wijntje opgetrokken en onder het vertellen van vele verhalen de avond te laat afgesloten.

De volgende ochtend was het tijd om onze auto te laten schoonmaken, zodat we een paar goede foto´s konden maken voor de verkoop. Ivan wist wel een adresje en dit werd een typisch dagje Santiago zoals we al zoveel hebben gehad. Met veel pech dus! Na veel verkeerd gereden te hebben kwamen we eindelijk aan bij de wasserette. Hier kon je niet zelf je auto schoonmaken, maar een ander mannetje doet het voor je, met de hand. Het bleek zo druk te zijn dat we onze auto pas op maandag konden laten schoonmaken terwijl het nu zaterdag was. Helaas, dan maar op weg naar de Ferreteria (dit is een soort bouwmarktwinkel, maar dan heel klein) voor een veertje. Was deze net gesloten. Om 13.00uur gaan de meeste winkels dicht in Santiago en wij waren er om 13.05uur. Dan de grootte bouwmarkt proberen om autowasmiddel te kopen, zodat we zelf de auto konden wassen, maar ook deze was gesloten. Omdat we nog eten moesten hebben zijn we richting een grote supermarkt gereden, maar ook dit ritje viel tegen. Vaak is eenrichtingsverkeer makkelijk, maar dit keer niet. Wij reden rechts en de supermarkt zat aan de linkerkant van de straat, maar we hadden net de enigste afslag naar links gemist en daarna mochten we nergens meer naar links. Na veel omrijden, verkeerde afslagen en het vervloeken van eenrichtingsverkeer bleef er niets anders op te zitten om dezelfde weg helemaal terug te rijden en niet die ene afslag naar links te missen. Zwaar chagrijnig kwamen we uiteindelijk toch aan bij de supermarkt en deze was gelukkig open.

Het was tijd om een advertentie te plaatsen van de auto op internet. Gelukkig voor ons konden we de advertentie plaatsen met de naam en telefoonnummer van het hostel. Want na 5 maanden rondtrekken hebben we toch net iets te weinig Spaans geleerd om een fatsoenlijk gesprek te kunnen voeren.

Na 4 dagen wijn drinken, rondslenteren door de stad Santiago en liggen aan het zwembad hadden we nog een uitstapje op onze agenda, naar de kustplaats Valparaiso. Tijdens het middageten in het dorpje Casablanca tussen Santiago en Valparaiso kreeg Irma haar eerste bijna doodervaring. De geruchten gaan dat er in Brazilië een groot aantal personen jaarlijks komen te overlijden, wanneer ze zitten of slapen onder een palmboom en geraakt worden door een vallende kokosnoot. Wij hadden in Casablanca een leuk restaurantje uitgezocht voor onze menu del dia. Na heerlijk genoten te hebben van ons menu kwam er als nagerecht een kokosnoot van een palmboom (van 15 meter hoogte) naar beneden zetten en verbrijzelde Irma´s leeggegeten dessertschaal. Als Irma naar voren in plaats van naar achteren had geleund dan was het waarschijnlijk niet de dessertschaal maar Irma´s hoofd die de kokosnoot had opgevangen. Na dit incident geloven we zeker de verhalen in Brazilië.

Valparaiso is een redelijke grote havenstad, met zo´n 300.000 inwoners, die tegen meerdere heuvels is opgebouwd. Tegen de vele verschillende heuvels liggen de kleurrijke woningen die soms alleen via trappen of één van de vele liften bereikbaar zijn. Ons hostel was gevestigd nabij het oude centrum en alleen te bereiken via een steile trap. In een groen geschilderd huis met golfplaten aan de zijkant stond onze nette tweepersoons bed te wachten.

Het oude centrum van Valparaiso is door UNESCO aangemerkt als werelderfgoed. Door de smalle vlakke strook waarop het oude centrum is geplaatst in samenwerking met de plaatsing op de werelderfgoedlijst zorgt ervoor dat het oude centrum veel van zijn oude charme heeft verloren. Lege winkelpanden trekken geen nieuwe eigenaren en zelfs de normaal gesproken altijd levendige mercado centraal was zelfs gesloten. Van enkele panden stond alleen de buitenmuur nog en andere dienen nodig onderhouden te worden. Als je als toerist een voet buiten de normale paden zet wordt je direct door de plaatselijke bevolking erop gewezen dat het daar toch wel erg gevaarlijk is en de kans op overvallen groot. Deze tegenstrijdigheden gaven Valparaiso een aparte gewaarwording. De oude gekleurde charme, de nieuwe creativiteit van kunstenaars en de dreiging van verkeerde wijken en personen maakte de keuze van mooi of lelijk zeer moeilijk. Al met al was het een aparte stad met de vele kleuren en heuvels. Vooral de liftjes waren bijzonder en soms leek het net alsof je in een Harry Potter film rondliep. Het enigste nadeel was de honden- en kattenpoep, waardoor je goed moest uitkijken waar je liep en de stank was niet te vermijden. Wat opviel was de enorme hoeveelheid (zwerf)katten. Bijna nergens in Chili zie je een kat, maar schijnbaar zijn ze allemaal tezamen gekomen in Valparaiso om hier te leven.

Vanuit Valparaiso zijn wij via de naast gelegen strandstad Vina del Mar weer terug gereden naar Santiago.

Nu was het nog een weekje voordat ons vliegtuig ons weer naar Nederland zou terugbrengen. In deze week hebben wij 2 kijkers gehad voor onze auto. Het grote probleem met de auto was dat de voorruit nog steeds enkele scheuren had, de startmotor ratelde en de centrale deurvergrendeling bleef hangen. Dit zijn allemaal dingen die een eventuele koper als eerste merkt aan de auto dus hadden wij geen succes met de verkoop. Dus restte ons niks anders dan deze punten te laten repareren voordat wij zouden vertrekken. Met tegenzin hebben wij nog eens zo´n 300 euro uitgegeven aan de auto, maar dan is hij ook weer helemaal in orde. Wat een ander groot nadeel voor ons bleek te zijn, was de belastingdienst van Chili. In de maand april moet iedereen zijn belastingen voldoen en dit kost de meeste mensen zoveel geld dat niemand meer iets wil kopen, en vooral geen auto´s.

In deze laatste week hebben wij niet echt veel meer uitgespookt dan genieten van de stad. Zo zijn wij met Ivan mee geweest naar een schoolbarbeque van zijn zoons school, waarna wij heerlijk de middag met een wijntje in een park hebben gelegen. Ook hebben wij op zaterdagavond met enkele mensen van het hostel van het uitgaansleven geproefd. En hebben we op de allerlaatste dag nog een stadswandeling met gids gemaakt door het centrum om na al die kilometers door het centrum eindelijk iets af te weten van de vele gebouwen en de geschiedenis. Jammer genoeg is onze auto niet verkocht voor ons vertrek, maar bood Ivan aan de verkoop verder af te handelen.

Terugkijkend op onze reis door Zuid-Amerika moeten we toegeven dat het ons zeer goed bevallen is. De natuur van Zuid-Amerika is adembenemend mooi en zeker de moeite waard. De steden zijn iets minder bruisend, maar we hebben dingen gezien die we nergens anders konden zien. De hoogtepunten van onze reis waren de walvissen in Puerto Piramides, de Perito Moreno gletsjer bij El Calafate, de Iguaçu watervallen en elke keer dat wij de bergen van de Andes passeerden.

Verder is het reizen met een eigen auto heel goed bevallen. Een auto kopen in Chili is niet moeilijk, maar het heeft zijn voor- en nadelen.

De voordelen:

je kan zelf beslissen waar je heen wilt, bij nood kan je in de auto slapen, je kan veel spullen meenemen en je voelt je meer een onderdeel van de bevolking.

Nadelen: je moet zelf alle kilometers rijden wat erg vermoeiend kan zijn, benzine maakt de reis duurder, nooit de auto verkopen in april en de rijstijl van Zuid-Amerikanen verschillen veel bij die van Nederland.

Welke inhoud: Inhalen bij doorgetrokken streep mag, mits je uitkijkt, door rood rijden kan, maar dan wel even toeteren, bumperkleven en te hardrijden is een must, inhalen kan ook in onoverzichtelijk bocht of heuvel op, plotseling stilstaan op straat kan overal, bij een kruispunt gaat de sterkste eerst, een goede startmotor is niet altijd nodig, aanduwen kan ook, verkeersborden zijn niet nodig we weten altijd waar we heen gaan, neem zoveel mogelijk mee in de laatklep van een pick-uptruck (spullen, mensen, paarden, honden), autolichten hoeven ´nachts niet altijd aan, meneer de agent is om te kopen (niet in chili), mensen op het zebrapad kan je aanrijden, toeteren kan voor alles, zwaailichten kan je ook gebruiken om stoer te zijn (agenten) en nog veel meer.

Ondanks dit alles vinden we toch dat Zuid-Amerikanen redelijk kunnen rijden en wij hebben tijdens onze reis geen enkel ongeluk gezien.

Terug in Nederland viel ons op hoe groen het wel niet is in Nederland. In Zuid-Amerika voelde het soms aan als een grote kattenbak, maar hier in Nederland is alles zo mooi groen en in bloei. Ook valt op dat alles zo in orde is, de straten zijn perfect, de huizen zijn netjes en alles is zo goed geregeld en overzichtelijk. Eigenlijk doet het een beetje saai aan en mis je soms de uitdaging. Veel mensen uit de hele wereld denken dat Nederland een vrij land is waar alles mag en kan, maar wij vinden dat je in Zuid-Amerika soms meer vrijheid hebt om te doen en laten wat je wilt.

Nu zijn we al een paar weken in Nederland en gaan ons voorbereiden op onze volgende reis naar Azië. Te beginnen India op 23 mei 2011. Wij zijn uiteindelijk ook gepakt door de zogenaamde beruchte reiskoorts.