Na 5 weken thuis in Nederland te hebben verbracht was het moment daar om verder te gaan met deel 2 van onze wereldreis. Op maandag 23 mei zijn we met enige vertraging op het eerste vliegtuig gestapt richting München. Gelukkig ondervonden we geen problemen met de aswolk vanuit IJsland Vanuit München zijn we met Qatar airways verder gevlogen richting Doha (de hoofdstad van het Arabische Quatar). Daar zijn we over gezellige landen zoals Syrië, Irak (zelfs Bagdad gezien) en Saudi-Arabia gevlogen. Voor een Arabische toestel naar een Arabisch land waren er toch behoorlijk veel Aziaten aanwezig, en zelfs meer dan de helft van de stewardessen leek Aziatisch te zijn.

Aangekomen op het zanderig vliegveld van Doha bleek het avonds om elf uur nog 38 graden te zijn wat direct zweten was. In Qatar werken ze met bussen en verschillende haltes (aankomst/transfer/enz.) om passagiers van het vliegtuig naar de ´mainhal´ of naar je vertrekkend vliegtuig te brengen. Wij hebben er op die manier bijna 20 min. over gedaan om van de vertrekhal met de bus naar ons laatste vliegtuig te kunnen komen. In het vliegtuig werd duidelijk dat Indiërs niet zoveel met regels hebben. Zo negerden veel mensen de oproep om veiligheidsgordels om te doen of de stoel rechtop te zetten voor het opstijgen. De stewardessen hadden hier een hele kluif aan. Na een vlucht van 15 uur en geen mogelijkheid tot slapen zijn we de volgende dag aangekomen op het vliegveld van New Delhi (India). Het eerste wat ons opviel was al het tapijt op de vloer, de ´kontdouches´ op de toiletten en iedereen die ons aan bleef staren (vooral Irma). Welcome to India.

Nadat we vlekkeloos door de douane waren gekomen stond onze chauffeur van het hostel/hotel/guesthouse (hoe je ´t wil noemen, wij noemen het maar hostel) klaar om ons op te halen. Onderweg kwamen we er al snel achter dat het verkeer in dit land in geen enkel opzicht te vergelijken is met die in Nederland, zelfs niet met de ´slechte´ rijstijl in Zuid Amerika. De door de overheid zo netjes aangegeven rijbanen en zebrapaden worden genegeerd en iedereen rijd letterlijk kriskras door elkaar heen en gaat tot het uiterste gaatje. Later hebben we gehoord dat er nu wel rijexamens zijn voor net beginnende bestuurders, maar dat de oude garde nooit een rijles heeft hoeven te nemen en zo de auto instapt.

Op de weg naar ons hostel hebben we dan ook direct een klein ongelukje meegemaakt. Een man op zijn fiets wilde zwalkend de weg oversteken (op een weg met een redelijke hoge betonnen muur als vangrail en een snelheid richting 80km/h of meer) echter op zijn weg knalde onze auto tegen zijn fiets. Onze chauffeur stapte uit en keek zo als het hoort eerst naar zijn auto, en daarna na de man op de fiets. Op enkele extra krassen en het ontbreken van de zijspiegel na was er verder niks aan de hand, hierna volgde een kleine scheldparty richting de fietser voordat we verder reden.

Uiteindelijk eindigde de rit in een echt Indisch straatje met teveel mensen. Mensen die eten koken, vage drankjes maken en andere bezigheden deden. We werden naar het hostel geleid door een vies, naar urinestinkend smal steegje waar mensen leven en hun behoeftes wellicht doen. We werden welkom geheten door de hostelmedewerker, genaamd Lucky. Hij bood ons Chai aan (Indiaanse thee met melk, suiker en kaneel) en liet een klein, iel mannetje onze backpacks naar 4 hoog tillen.

Onze kamer was redelijk te doen voor het geringe geldbedrag (5,5 euro per nacht). Enkel was het matras wat hard (maar wat wil je met een dikte van bijna 5 cm), de badkamer liet wat te wensen over (ze denken duidelijk anders over hygiëne) en de urinelucht kwam een beetje naar binnen. Na een paar uurtjes slaap zijn we na overleg (en lichtelijk gepushed) met Lucky eerst maar eens opzoek gegaan naar de toeristinformatie, aangezien 3,5 week wel zeer kort is voor India. Door een vergissing (maar waarschijnlijk een bewuste keuze) van de chauffeur kwamen wij niet terecht bij het informatiecentrum, maar bij een travelagency. Die direct voor ons aan het rekenen ging waar wij langs moesten gaan en wat wij konden gaan zien. Met een persoonlijke chauffeur en een aantal nacht treintickets zouden wij in korte tijd redelijk veel van India gaan zien.

Door de enorme hitte van bijna 40 graden buiten en het feit dat wij nauwelijks geslapen hadden, hadden we eigenlijk helemaal geen zin om zo snel een beslissing te nemen voor de rest van onze reis door India. Na veel getouwtrek over kosten, wat er allemaal dan wel niet bij de prijs inbegrepen zou moeten zitten en het feit dat we zelf niets meer hoefden te regelen, zijn we uiteindelijk toch akkoord gegaan met deze travelagency. De volgende morgen zouden we met ons schema beginnen. Achteraf blijft het moeilijk om er nou achter te komen of we hier flink opgelicht zijn of niet. Volgens Lucky was het een mooie prijs maar wij zijn er inmiddels achtergekomen dat je hier in India niemand op zijn woord moet geloven. Dus of het een goedkoop of duurkoop is zullen we waarschijnlijk nooit weten.