We werden de volgende ochtend na een wonderbaarlijke lange nachtrust door onze privé-driver Sanjay opgehaald. Eerst werden we naar ons nieuwe hotel in Delhi gebracht en ruilde we ons 5,50 euro hosteltje in, voor 1 uit een andere klasse, het zag er allemaal net even wat netter uit en er was geen urinegeur aanwezig. Helaas kwam Irma bij het toiletbezoek ´s nachts wel een kakkerlak tegen.

Na het inchecken in ons hotel zijn we begonnen aan onze citytour door Delhi. Wij hadden de hoop dat onze chauffeur ons wel zou rondleiden aangezien het een citytour betrof. Integendeel, de eerste vraag was: ´waar gaan we vandaag allemaal heen?´. We hadden meerdere bezienswaardigheden op ons lijstje staan en onze chauffeur kende wel een fietsriksja die Engels kon. Door deze man zijn we enkele uren door de stad gefietst (hij fietsen, wij niks doen).

Eerst maar eens naar de meest bekende trekpleister. Het rode fort (Lal Qila) om de oude tijden uit van de Mughal city´s te herbeleven stammend uit de bloeiperiode van de Dynasty periode. Vraag ons niet wanneer dit was maar het klinkt interessant. Het grote fort heeft een tot 33 meter hoge rode zandstenen muur waarachter enkele oude bouwwerken van welleer zijn omgevormd tot musea. Bij het kopen van de ticket bleek direct hoe er hier met buitenlandse toeristen word omgegaan. Je krijgt een voorkeursbehandeling met je eigen loket, dus zonder wachtrij, maar wel effe 250 roepies neerleggen in plaats van 10 roepies voor de locals. De toon was direct gezet. Het fort was gigantisch en interessant om te zien, terwijl de Indische toeristen ons interessanter vonden dan het rode fort, maar als dit één van de grote trekpleisters van de stad is snapten we wel waarom iedereen zegt dat je de stad na twee dagen moet verlaten.

Vanaf het rode fort zijn wij met de fietsriksja via enkele marktstraten naar Indiaas grootste moskee (Jama Masjid) gereden. Misschien wel voor het eerst van ons leven zouden wij een echte moskee bezoeken. Om de moskee naar binnen te mogen moest je op blote voeten en Irma moest een gewaad aan. De fietsriksja zei dat ze wellicht na entree gaan vragen en geld voor het leengewaad, maar dat alles gratis hoort te zijn behalve 200 roepees (4 euro) voor de camera . Na het uittrekken van onze slippers kwam het mannetje van de moskee al op ons af en wilde 200 roepee entree en 2x geld voor de camera en camcorder. Er volgde veel gezeur, maar uiteindelijk hebben we alleen een camera betaald en twee andere toeristen de tip gegeven om niet voor entree te betalen. Zij bleken plastic overschoenen te hebben zodat je niet met blote voeten in tempels en moskees hoeft te lopen. Als dank hebben we elk ook een setje overschoenen gekregen. Nadat Irma een niet zo charmant gewaad had aangedaan konden we eindelijk de moskee betreden.

De moskee werd omringt door een redelijke muur, om de moskee te bereiken diende we eerst de binnenplaats over te steken. De vloer van deze binnenplaats was door het bakken van de zon inmiddels zo heet geworden dat van normaal lopen geen sprake meer kon zijn. Dat werd hollen naar de loopmatten die ze hadden neergelegd om toch de moskee zonder verbrandde voeten te bereiken.

Na de moskee zijn we door onze riksjachauffeur naar een kledingzaakje gebracht. Wij hadden gevraagd om een kledingmarkt, maar hij bracht ons hier. De verkoper van dit bedrijfje begon direct te vertellen hoe geweldig zijn producten wel niet zijn en dat je het hier wel moest kopen. En als je meerdere moskees in wilde was het handig om je eigen outfit te hebben, zodat je niet elke keer de kosten moest betalen voor het lenen. Aangezien wij nog niet zo op de hoogte waren van de werkelijke kosten van kleding hebben we ons weer nog eens laten oplichten en veel te veel betaald voor een paar kledingstukken. Aan het eind van onze fietstrip begon de ritja uit te leggen dat de normale kosten voor een uur 850 roepie was (13 euro) en we hadden een 3,5 uur rit achter de rug, dus dat zou uitkomen op bijna 3000 roepie (46 euro) en dan wilde hij ook nog een tip. We hadden er genoeg van en zeiden dat wij voor ons werk nog niet eens 13 euro per uur kregen en dat hij ons wilde oplichten. Na veel geklaag hebben deze man dan maar ook afgescheept met een schijntje (tenminste volgens hem). Volgens ons hebben we zelfs teveel betaald. Na 1 dag leven in India ben je erachter waar het hier om draait.

Een toerist is aangeschoten wild en er wordt van alles uit de kast getrokken om hem zijn geld maar te kunnen aftroggelen.

Na deze conclusie zijn we naar het park geweest waar Mahadma Gandi zijn laatste rustplaats heeft gevonden, heerlijk gratis. Tijdens onze wandeling bleken wij minstens zo interessant te zijn als de tombe. Soms stiekem, soms overduidelijk en soms werd er zelfs gevraagd of je met deze mensen op de foto wilde. Dat is voor een normaal Hollands stel een vreemde gewaarwording. Na het park zijn we doorgereden naar een ander park en de volgende toeristisch attractie, De poort van India (The Indian Gate). Lijkend op een grotere versie van de Art de Triompf, maar dan gemaakt ter ere van de gevallen strijders tijdens de tweede wereldoorlog. Ook in het drukke park liepen weer voldoende verkopers rond met de meest uiteenlopende etenswaren of de mogelijkheid tot het laten zetten van een henna tatoeage. Na een klein uurtje in het park te hebben gezeten en minsten 10 keer NEE te moeten verkopen zijn we terug naar het hotel gereden. s´Avonds nog een heerlijk curry gegeten in een sfeervol Indiaas restaurantje.