Uitgeput van de vorige dag moesten we om 8 uur ’s ochtends vertrekken richting Mandawa, omdat de rit ongeveer 8 uur ging duren. Volgens google maps zou de route maar 4 uur bedragen, maar die had niet de talloze opstoppingen in de dorpen meegerekend en de slechte staat van de wegen. In elk dorp of beter stad genoemd (want er leven overal zoveel mensen) stonden de straatkraampjes langs de wegen om producten te verkopen. Iedereen die daar wat wilde kopen liep over straat of parkeerde zijn auto in de weg of de tuktuks gingen niet aan de kant, bussen die aan kwamen stormen en in de weg gingen staan, koeien en geiten die zonder te denken zomaar overstaken, enz. Buiten de steden was het uitzicht een dorre aangelegenheid en zo nu en dan zag je een paar hutjes staan van takken en modder. We zagen mensen die langs de wegen liepen, voornamelijk vrouwen die naar de steden liepen om water en etenswaren (op hun hoofd) mee te nemen naar hun huisje.

Aangekomen in Mandawa , de stad van de geschilderde havelis (oude nostalgische huizen), zijn we eerst naar ons hotel gegaan. Dit hotel zag er werkelijk oogverblindend uit en was typisch India. Alle muren en plafons van hele hotel waren vol geschilderd met de meest prachtigste tekeningen uit de tijd van de kamelen handelscaravaan tussen India en de omliggende landen. In het dorpje (25.000 mensen) waren meerdere geschilderde huizen waarvan de gloriedagen nu verdwenen zijn en armere mensen in de huizen wonen als housekeepers en de huizen openstellen voor toeristen om de huizen te bekijken en soms wat entree te ontvangen. ´s Avonds zijn we het dorpje ingegaan om alle geschilderde gebouwen te zien en hadden voor ons zelf besloten om geen gids te nemen.

Maar we hadden nog geen voet binnen het dorp gezet of we hadden een 16 jarige jongen al naast ons staan om ons uit te leggen wat er te zien was. Hij wilde natuurlijk onze gids zijn en we konden het bedrag na afloop wel vaststellen. Aangezien we dit met onze fietsritja in Deli ook hadden gedaan en dit eindigde in een akelige situatie wilden we nu de prijs van te voren vastleggen en hier stemde hij uiteindelijk mee in. Later bleek het een slim idee te zijn geweest om een gids te hebben, omdat niemand je meer lastig valt en we de geschilderde huizen zelf nooit hadden gevonden tussen de smalle straatjes. De meeste geschilderde huizen waren aardig vervallen, omdat na de Britse overname de handelscaravaan stopte en de rijke mensen vertrokken naar de grote steden. Elke tekening op de muur was verschillend en je kon uren kijken naar alle tekeningen.

Op een bepaald moment vroeg de gids of we getrouwd waren (wat altijd iedereen vraagt) en konden we hem vragen of hij een vriendinnetje had. Die bleek hij te hebben en natuurlijk wilden we ook weten of hij met haar wilde trouwen. Nee, antwoordde hij direct. Hij moest van zijn vader een ander meisje trouwen uit dezelfde kaste en hij deed alsof hij dit niet erg vond, maar daar hadden wij onze twijfels over. We zijn verder gegaan met de tour en als laatst belandden we natuurlijk bij zijn vader die toevallig schilder bleek te zijn en ons een van zijn werken wilde verkopen. Wij hadden duidelijk geen interesse en na een akelige situatie zijn we terug naar het centrum geleid en hebben het aanbod van een restaurant geweigerd.

Op weg naar het hotel hebben we nog een straatsnack gekocht als avondeten en terug in het hotel wilden de hotelmedewerkers ons een nieuw gerenoveerde kamer laten zijn. Toen we vertelden dat we verloofd waren moesten we de honeymoon-site perse zien. Het bleek een ontzettende kitscherige kamer te zijn vol met spiegeltjes en allerlei kleurige en fleurige kleedjes. Eigenlijk was er geen stukje muur meer te zien, alleen spiegeltjes die schitterden in het licht. Rondom het tweede bed (er waren 2 grote 2 persoons bedden, zodat je kon afwisselen…) waren grote spiegels aanwezig die alles tijdens de huwelijksnacht tot in het detail konden weergeven. Irma vond deze kamer geweldig, terwijl Rudie zijn twijfels erover had. Na deze opmerkelijke kamer zijn we terug gegaan naar onze te grote kamer.