Aangekomen in de voor ons tot nu heetste plek op aarde, meer dan 45 graden in de schaduw, hadden we hier 3 dagen om te genieten van de hitte, de bezienswaardigheden en een kamelentoer midden door de woestijn. De eerste dag zijn we richting de grootse bezienswaardigheid van de stad gegaan, de Jaisalmer fort (gouden fort). Dit fort was in de 12 eeuw gebouwd ter verdediging van de stad en is compleet gebouwd van zandsteen. Binnen het fort bevinden zich een paleis, meerdere havelis en 7 Jain tempels. Ook is het vol met allerlei winkeltje, hotelletjes en smalle straatjes. Helaas zorgt het nieuwe leven binnen het fort voor de nodige problemen. Het is ter verdediging op een heuvel geplaatst (al dan niet handgemaakt) het grote probleem is dat de mensen binnen het fort veel meer water gebruiken dan voorheen. Dit in combinatie met een slecht en lekkend afvoersysteem zorgt ervoor dat de heuvel waarop het fort zich bevindt langzaam aan het wegspoelen is. Hierdoor zijn er al enkele aantrekkelijke bouwwerken ingestort. Inmiddels zijn ze ermee bezig om de heuvel te verstevigen en informeren veel reisboeken ook niet meer over de hotels en restaurants die zich binnen het fort bevinden.

Met een tuktuk zijn wij vanaf de voet van de heuvel naar de ingang gereden om vervolgens de gehele fort te gaan bezoeken. De gids die wij hadden aangenomen raadde ons af om het paleis te bezoeken. De prijs was aan de hoge kant en binnen een half uur zou je toch al weer buiten staan. Niet de moeite waard dus. We zijn eerst begonnen met het bezichtigen van 2 van de 7 Jain-tempels, omdat niet-jaingelovigen na bepaalde tijdstippen de tempels niet meer mogen betreden. Het Jain geloof is verwant aan het Hindu. Voor zover wij begrijpen bevat het geloof minder goden dan het Hindu (nog steeds 24 goden) en heeft het geen kastensysteem. De goden worden geëerd door op Budda lijkende beeldjes, alleen nu met zijn handen open liggend op elkaar en met de open ogen. Onder elk beeldje staat dan een afbeelding van één van de 24 goden. God nr 1 is b.v. de stier, nr 2 de olifant, enz. Voor het betreden van een Jain-tempel moet je op blote voeten lopen, er mag geen water mee naar binnen en ook geen leer of sigaretten. Bij het betreden van de Jain-tempels weet je niet wat je ziet. Het is er niet groot en hoog maar er zijn zoveel zuilen en versierde plafonds van marmer. Zoveel perfect gemaakte detaillistische 3D afbeeldingen van goden en mensen dat je als laatst niet meer weet waar je naar moet kijken. Een extra bijgeloof is dat je de tempels met de klok mee moet bezichtigen, voor het geluk. Dit viel ons ook al op bij de rattentempel.

Na de 2 tempels zijn we door de smalle en een beetje viezige (open riolering en veel gelukbrengende koeienvlaaien) steegjes gelopen om prachtige huizen (havelis) te zien. Het blijft nog steeds raar om overal koeien tegen te komen, lopend tussen steegjes of liggend op elke straathoek.

Tussendoor kwamen we nog een bruidspaar tegen met hun familie. De man moest voorop lopen en de vrouw was vastgebonden aan de man met een stukje touw en werd vooruit getrokken (wel lopend) naar het altaar. Echte liefde dus. Daarna werd ons uitgelegd wat de getekende borden naast sommige huizen betekenden. Als een stel trouwt dan krijgen ze een tekening waarop de god Krisna (god van de liefde), hun namen, de trouwdatum en drie symbolen van geluk (één lijkt op een hakenkruis, maar Hitler heeft deze gestolen van de Hindoes) staan. Na deze rondleiding waren de andere 5 tempels open voor bezichtiging. Ook deze 5 Jain-tempels waar even mooi als de eerste twee. Met net zoveel details en beelden.

Hierna hebben we wat gegeten en zijn we tegen de middag door gereden naar een woestijndorpje op zo´n 30 kilometer rijden. We moesten nog even wachten tot de zon wat ging dalen en de temperatuur wat afnam voordat wij onze eigen kameel (dromedaris) mochten bestijgen. Jammer genoeg mochten we ze niet geheel zelf besturen, maar werd elke kameel door de (wellicht) eigenaar voorgeleid, de woestijn in. Dit was ook wel beter zo, want de kamelen hadden soms een eigen willetje. Zo´n twee uur duurde de rit waarin wij als echte krijgers (lijkend op toeristen) op onze kamelen door de woestijn mochten rond deinen. Tussentijd hielden we een pauze in de buurt van een waterput bij een klein dorpje om bij te komen van de verschrikkelijke hitte en het gehobbel van de kameel. Daar renden direct enkele dorpskinderen op ons af en vroegen om een pen, sigaretten of (hoe kon het anders) rupees. Vervolgens zijn we richting onze uiteindelijk stopplaats gehobbeld, midden in de zandduinen van de ... woestijn. Overal waar we liepen stonden om ons heen toch nog bosjes en kleine boompjes, veel woestijnen zijn niet gezegend met de grote zandduinen van de Sahara. Op deze stopplaats zouden wij wachten tot de zon achter de duinen zal ondergaan voordat wij terug gingen. Tussentijds hebben we een praatje gemaakt met onze begeleiders. Zij vonden het goed dat toeristen naar hun dorpen kwamen voor een kamelenrit. Hierdoor kregen ze meer inkomsten en konden ze toch nog in aanraking komen met andere culturen, omdat ze zelf het geld niet hadden om op vakantie naar het buitenland te gaan, laat staan een andere plaats in India.

Zo toeristisch als het maar zijn kon kwam er na enkele minuten een man aangelopen met een boodschappen tas. Hij kwam ons koud drinken of zelfs een biertje verkopen. Voor een te hoge prijs hebben wij een colaatje genomen, en genoten van het koude drankje in de hitte van de zon.

De terugreis naar het dorpje waar we zouden verblijven was binnen een half uurtje bereikt, dus op de heenreis hebben we flink omgelopen. De kamelenrit was een geweldige once in a lifetime experience.

s´Avonds kregen wij een typische Radjahstanse (provincie in India) streekgerecht voorgeschoteld. Er waren heel veel verschillende pannetjes met teveel eten en allemaal vegetarisch. In de schemering van onze zitplaatsen konden we niet goed onderscheiden wat we nu eigenlijk gegeten hebben, maar de smaak was tenminste goed. Of dit gerecht voor onze magen ook goed was is maar de vraag. Gedurende dit diner kregen wij onze eigen persoonlijke tip livemuziek van 4 mannen uit het dorp. We hebben zelfs nog een dansje gedaan met hun. Dat maak je toch ook niet vaak mee

Na het avondeten had Rudie besloten om te slapen op een stretchbedje midden in de woestijn om ´s ochtend de zonsopgang te zien, terwijl Irma liever in een overdekt kamertje met eigen douche en wc wilde verblijven en een fatsoenlijk bed. Uiteindelijk heeft Irma geen oog dicht gedaan. Ze kon niet douchen, omdat het water te veel zout bevatte en moest dus bezweet en zanderig slapen. Vervolgens bleek het laken van het bed zo bestrooid met zand te zijn dat de echt witte kleur veranderd was in bruin. Na dit uitgeklopt te hebben moest ze vechten met alle kruipende, vliegende, springerige en kwakkende insecten die intussen op de kamer aanwezig waren. En als laatst hielp de aanwezige ventilator niet om de kamer af te koelen en werd het letterlijk een sauna en lag ze te baden in het zweet. Dan had Rudie meer geluk in de woestijn. Hij werd begeleid door twee jonge jongens en een kameel. In de woestijn koelde het meer af en het enigste waar hij last van had was een herkauwende kameel die een belletje om had wat steeds ringelde in de soms koudere wind en een snurkend jongetje. Niet altijd is het wat het lijkt.

Na deze vermoeiende en verhitte woestijnervaring zijn we de volgende ochtend terug naar Jaisalmer gereden en hebben we de hele middag geslapen. …..