Vanuit Jaisalmer zijn we aangekomen in het drukke Jodhpur. Midden in het centrum van de stad staat de zogenaamde clocktower die lijkt op de big ben in Engeland, misschien is hij wel geschonken door de Engelsen. Rondom de clocktower staan allemaal marktkraampjes zover je kan kijken. Om bij ons hotel te komen moesten we met de auto dwars door de drukkte van de mark. Na nog wat viezige smalle straatjes kwamen wij aan bij ons hotel. Een mooi hotel met zwembad. De stad Jodhpur staat bekend als de Blauwe stad (met veel blauwe huizen), maar daar merk je niet zoveel van als je door de straten wandelt. Tegen de avond toen het wat afkoelde (38 graden) drufden we onze eerste stap buiten het hotel te zetten. Direct wordt je aangesproken door de verkopers met de standaard verkoop tactiek: ´Hello, were you from? What´s your name? Come in my shop, just look no pressure´. Wij weten nu wel beter en op weg naar de markt blijf je nee zeggen tegen iedereen die je aanspreekt. Toch blijven we moeite houden met kinderen die je aanspreken voor geld, of eten.

Op de markt heerste een totale chaos. Rustig rondlopen kan hier niet. Er zijn overal mensen op de been, de auto´s rijden kriskras door de menigte net als de honderden brommers, tuktuks en niet te vergeten hier en daar een koe of een hond. Zo gauw de Indiërs buitenlanders zien laten ze je niet meer met rust en zul je tactisch moeten zijn om van hun af te komen. Na een half uurtje waren we zo uitgeput van alle aandacht en de drukte dat we besloten om uit eten te gaan bij een goedkoop hotel-restaurant. Na het eten heeft Rudie nog gezwommen met allemaal naakte dames om hem heen (wel op de muur geschilderd natuurlijk). Irma durfde niet omdat de mannen nog steeds naar haar blijven kijken, laat staan met een bikini aan.

De volgende ochtend zijn we naar het bekende fort gegaan boven op de heuvel. Daar hebben we een audiogids genomen aangezien je dan op je eigen tempo door het fort kan lopen. De buitenkant van het fort was imponerend, maar de binnenkant vonden we wat teleurstellend. Helaas konden we niet zo om ons heen kijken zoals we wilden. Dit kwam door de opdringerige Indiërs. Sinds we in India zijn blijven we bijzonder voor menig Indiër, vooral de mannen en jongens. Dit komt volgens ons door het blonde haar en onze westerse look. Mensen blijven foto´s van ons maken, alleen nu zijn we er ook achter dat de mannen er alles aan doen om Irma stiekem aan te willen raken. Ze blijven om haar heen draaien totdat ze haar met hun schouder kunnen aanraken. Als dit niet lukt vragen ze om een hand of foto, zodat alle jongens toch naast haar (te dicht naast haar) kunnen staan. Het staren begint steeds extremere vormen aan te nemen. Zo waren er een paar jongens die naast ons op een bankje gingen zitten en haar bleven aanstaren, zonder ook maar 1 keer te knipperen. Rudie had er genoeg van en ging terug staren naar hun voor een paar minuten, maar hier trekken ze zich niets van aan. Zelfs boos worden zal niet helpen en we kunnen dan alleen maar weglopen en hopen dat ze ons met rust laten. Door dit geval voelt Irma zich niet echt op haar gemak overal en is het toch echt een mannenwereld in India.

Toen we boven in het fort waren konden we uitkijken over de gehele stad en hier zag je eindelijk de vele blauwe woningen waar het om draaide. Een mooi uitzicht. Later zijn we terug naar de markt gegaan en hebben een te dure watermeloen gekocht om de volgende dag op te eten.