Voordat we aankwamen in Udaipur maakten we eerst een tussenstop in Ranakpur. In dit kleine dorpje staat een zeer grote Jain-tempel (geloof afkomstig uit het Hindi). Ook deze tempel was weer gebouwd met de mooiste pracht en praal. Van veraf lijkt het een redelijk egale tempel maar als je eenmaal dichterbij en binnen komt speelden ook hier de kleine gedetailleerde figuren, beelden en vormen weer de boventoon.

Na Ranakpur arriveerden we in de meest romantische stad van India, Udaipur (volgens de Lonely planet). In deze stad zouden veel witte gebouwen zijn en met het meer Pichola en de bergen op de achtergrond moest het romantische plaatje perfect zijn. Toch is Udaipur bij de meeste mensen meer bekend als de stad waar de film Octopussy met James Bond is opgenomen. De bekende scene met de mooie indische vrouwen in het witte paleis van de crimineel op het water. In veel restaurantjes wordt de film tijdens het avondeten nog steeds met trots gedraaid. Helaas blijkt het paleis in de realiteit een luxe en duur hotel te zijn. En een kamer kost toch gauw een hoop geld. Vanaf ons hotel hadden we een mooi uitzicht op het meer en liepen de apen letterlijk langs onze ramen. ´s Ochtends net na zonsopgang konden we mensen zien zwemmen, tenminste dat probeerde ze want echt zwemles krijgen ze niet en dat is aan de zwemstijl ook redelijk af te lezen. Iets verderop zaten vrouwen kleding te wassen in het meer wat redelijk schoon leek, maar als je iets beter keek lag het water vol met afval en andere viezigheden (open riolering, koeien enz.). Wat hebben wij het dan luxe met onze wasmachine.

Tegen de avond zijn we door de kleine smalle straatjes van het oude stadsgedeelte (want daar zat ons hotel) gewandeld opzoek naar drinken en een goedkoop eetcafe die in onze boeken stond. We hebben nog nooit zoveel brommers en tuktuks gezien op zo´n kleine oppervlak en lopen door de stad kan dan echt een uitdaging worden.

Binnen een paar minuten kwamen we HET winkeltje tegen waar we al meer dan 1,5 week naar uitkeken, hoopten en smachten. Een ijswinkel! We konden ons eerste ijsje eten in India. Heerlijk.

De volgende dag zijn we het stadspaleis van Udaipur gaan bezichtigen. We zijn er wel achter dat de bezienswaardigheden in India altijd een fort, paleis of tempel is. Dat is ook wel logisch want vroeger had elke stad een koning (maharaja) die zijn eigen fort en paleis had. De koningen zijn hun macht tegenwoordig kwijt en de meeste verdienen hun geld nu met hotelketens. Toch worden de maharajas nog steeds door de plaatselijke bevolking gerespecteerd, net zoals onze koningin.

Ook dit paleis was mooi om te zienmet enkele prachtige kamers. Om bij te komen van de gigantisch drukte op straat lieten we ons door een tuktuk brengen naar het vrouwenpark, Saheliyon-ki-bari. Dit park was vroeger gebouwd voor de 48 vrouwen van de koning en hier konden ze zonder gezien te worden tot rust komen.

s´Avonds was er een soort feestje in het stadmidden met optredens van jonge mannen die vuurspuwden en zwaardvechten (allemaal amateurs). Ook werd er vuurwerk afgestoken en muziek gemaakt. Allemaal erg gezellig. We hebben een tijdje staan kijken, maar de optredens waren erg gevaarlijk. Alle mensen (alleen mannen) stonden in een cirkel om de preformers heen en moesten af en toe naar achter deinen om niet geraakt te worden door een zwaard terwijl achter je de brommers door bleven scheuren. Het vuurwerk ging af en toe ook niet hoog genoeg de lucht in waardoor je moest oppassen voor brandwonden. Na een tijdje vonden we het genoeg en zijn gaan dineren in het hotel met uitzicht op water.