Pushkar is een klein dorpje in Rajastan bekend als pelgrimsoord voor een van de enigste Brahmatempels ter wereld. Verder zijn er 52 Gaths (heilige badkuipjes) waar de pelgrims in badden, wat natuurlijk geluk brengt. Voordat we hier kwamen werden we in de Lonely planet gewaarschuwd voor de zogenaamde priesters. Deze mensen willen een soort sessie/ceremonie doen waarbij jij, je familieleden en vrienden veel geluk zou krijgen in het verdere leven. Natuurlijk zou dit een belachelijk prijskaartje hebben en konden we dit beter ontwijken.

Ons hotel bevond zich op tien minuten lopen uit het centrum en we wilden ´s avonds de brahmatempel bezichtigen, omdat dit onze enigste dag was in Puskar. We kwamen terwijl we liepen een paar jongens tegen die een praatje maakten met ons en met ons meeliepen tot aan de Gaths. Onderweg werden ons een paar mooie bloemblaadjes overhandig die we in de Gath mochten gooien voor goed geluk. So far so good. Eenmaal bij de Gaths aangekomen ging zoals we hadden verwacht.

Direct kwamen er aardige mannen op ons af om met ons de bloemblaadje in het water te leggen, maar dan moesten we wel een paar zinnen na zeggen en als laatst onze familieleden bij naam opnoemen, voor hun geluk. Natuurlijk wisten we dat dit de zogenaamde priesters waren en Irma had duidelijk geen zin in dit tafereel. Halverwege de ceremonie gaf ze aan dat dit niet wilde en de priester was helemaal verontwaardigd. Ook gaf ze aan dat ze niks wilde doneren, maar dat was geen optie. Iedereen moest doneren en mocht zelf weten welk bedrag, er zat zelfs een mannetje waaraan je kon doneren en dan kreeg je een bonnetje (met je geluk). Om van het gezeur af te komen wilde ze wel een donatie doen, 20 rupees, net als ieder ander. Nee dat kon niet, 100 rupees was het minimum, het liefst nog meer. Op dat punt was Irma zo kwaad en wilde wachten op Rudie (die express wel de ceremonie afmaakte) zodat we met z´n tweeen tegen de priesters konden ruziën. We wilden wel een donatie geven, maar dan in de donatiebox die er ook stond.

Dwingerig werd er verzocht om toch persoonlijk het geld te overhandigen, maar dat weigerden we. Uiteindelijk was iedereen zo kwaad en zijn we lichtelijk geïrriteerd weggelopen. Een van de jongens die we onderweg tegenkwamen was nog aanwezig en wilde met ons verder meelopen. We hebben heb duidelijk gemaakt dat we geen gids wilden en ook geen geld aan iemand zullen geven, maar hij wilde alleen zijn Engels verbeteren. Hij nodigde ons uit bij een vriend van hem voor een kopje chai. Zou hij de eerste oprechte Indiër zijn?

Na een gezellig gesprek hebben we erop aangedwongen om te vertrekken, omdat het inmiddels donker was en de Brahma tempel snel zal sluiten. Met z´n drieën hebben we de tempel bezocht en is ons nog iets meer van het dorp duidelijk geworden. De tempel viel een beetje tegen. Als enige tempel van het geloof hadden wij iets meer verwacht, zeker na alle Jain-tempels die wij inmiddels gezien hebben, maar de aankleding was een beetje saai en recht toe recht aan. Helaas mochten we geen foto´s maken.

In Puskar gelden strikte regels voor het geloof. Zo mag er geen vlees gegeten worden, alcohol genuttigd worden en zoenen is ook verboden. Veel mensen proberen zich hier aan te houden, maar een enkeling smokkelt toch alcohol uit nabij gelegen dorpen. Na ons tempelbezoek hebben we een paar heerlijk koude soda´s gedronken, waarvan er zelfs een biersmaak is (natuurlijk zonder alcohol) en hebben we afscheid genomen van onze nieuwe indiaanse vriend. Voor ons was het fijn om eindelijk een Indiër te hebben ontmoet die niet direct alleen maar aan geld denkt.

De volgende ochtend was het al weer tijd om door te rijden richting Jaipur.