Jaipur is de hoofdstad van Rajasthan en telt miljoenen inwoners. De stad staat bekent als de roze stad en elk gebouw in het oude stadsdeel is dan ook geverfd in deze kleur, al vonden wij het meer naar oranje neigen. Wij mochten naar een sjiek hotel net buiten de oude stad, er was zelf een portier aanwezig in traditionele kostuum. Elke keer als we de hotelkamer zien oogt het netjes, maar de badkamer blijft om te huilen. Dit onderdeel heeft duidelijk geen prioriteit in India. Wel hadden we dit keer gelukkig een eigen koelkastje waar we ons eigen drinken koel konden bewaren, zodat we niet de dure drankje in het hotel hoefden te nuttigen.

In Jaipur zijn meerdere bezienswaardigheden, waaronder (hoe kon het ook anders) een fort en een stadspaleis. Na het zien van zoveel stadspaleizen, het prijzige entreekaartje en negatieve verhalen op internet hebben we dit stadspaleis overgeslagen. Wel zijn we ´s ochtends naar het Amber fort gegaan voor onze olifantenrit (sorry Margreeth). Van oudsher worden olifanten in Jaipur gebruikt voor allerlei klusjes, maar nu worden ze voornamelijk gebruikt om toeristen de steile heuvel naar het fort te rijden. Of dit een goede zaak is blijft in het midden. Om bij de olifanten te komen moesten we ons eerst door de vele verkopers vechten, daarna moesten we op een hoog platform staan om op de rug van de olifant te klimmen. We mochten geen foto´s maken van de olifanten. Dat was de taak van de Indiërs, die voor deze gedwongen dienst geld wilden zien. Na op de olifant plaats genomen te hebben op een zeer wiebelig en volgens Irma doodsenge ´zitstoel´ (hoogtevrees) ging onze olifant de heuvel beklimmen.

De olifant bleek een oudje te zijn, net als zijn baas. Het beestje had geen haast om de heuvel op te komen en werd continue ingehaald door zijn soortgenoten. Ondertussen werden we tijdens het uitzicht voorzien van een verfrissende snotwater douche uit de slurf van de olifant. Als een echte gentlemen liet Rudie, Irma vooraanzitten om het meeste op te vangen. Gelukkig kwamen we na een paar minuten aan in het midden van het fort en mocht het arme beestje teruglopen om een nieuw lading toeristen de heuvel op te sjouwen. Dit is duidelijk de laatste keer dat wij op een olifant gaan.

Na enkele gidsen geweigerd en genegeerd te hebben konden we met onze audioguide op eigen houtje het fort bezichtigen. We waren dit keer niet de enigste toeristen, vanuit elk werelddeel zijn toeristen neergestreken in het fort, voornamelijk japanners met hun fototoestellen. De ingang van het fort was werkelijk schitterend en bleek uiteindelijk ook het mooiste aan het fort. Verder stond om het fort een gigantisch lange verdedigingsmuur die letterlijk over de bergen heen ging, net zoals de Chinese muur maar dan heel veel kleiner. Het uitzicht was op het naast gelegen dorp Amber en hier konden we onze olifant op de foto zetten. De rest van de meeste kamers waren niet gerenoveerd en zag het er allemaal verlaten en verstoft uit, behalve het middenstuk waar de tuin was.

Aan de binnentuin stonden de winter en zomer verblijven van de koning. Deze ruimtes zijn aan de binnenzijde geheel bekleedt met marmer. Het marmer was zoals een Indiaas paleis betaamd versiert met allemaal mooie structuren. Het witte marmer is zodanig ingelegd met andere kleuren marmer dat er mooie patronen en zelfs bloemen verschenen. Daarbij zijn ook vele kleine spiegeltjes gebruikt die het geheel een zeer levendig karakter geven.

Na het fort wilden we naar Jantar Mantar met zijn bijzondere structuren en instrumenten. Eerst dachten we dat het om muziekinstrumenten ging, maar het werd al snel duidelijk dat men hiermee astrologisch instrumenten bedoelde (hadden we ons boek toch beter moeten lezen). De bijzondere structuren waren allemaal een soort zonnewijzers die met behulp van de zon en schaduwwerking tijd en afstanden konden aangeven. Na een paar minuten hadden we het wel gezien en probeerden we naar het Hawa Mahal gebouw te lopen.

De Hawa Mahal (paleis van de wind) moet het voornamelijk van haar prachtige gedecoreerde rood-roze buitengevel hebben. Het lopen viel ons zwaar, omdat we om de paar seconden aangesproken worden door tuktuks, fietsrikjas en andere behulpzame mensen. Over een afstand van een paar honderd meter hebben we toch gauw een half uur gedaan. Dan kwam de opgave nog om een foto van het gebouw te kunnen maken, aangezien we daarvoor midden tussen vasthoudende verkopers met hun winkels moesten staan. Een oudere man geleide ons naar een hoger punt voor een beter foto, maar dan moesten we wel even mee naar zijn gemsshop (edelstenenwinkel). Na een paar mooie foto´s te hebben gemaakt en ons losgewerkt te hebben van uit de winkel. Hebben we nog gauw het paleis van binnen bezichtigd. Voordat we door onze chauffeur Sanjay naar het tweede fort van Jaipur, Nahagarh, zouden worden gebracht om hier van een mooie zonsondergang te kunnen genieten

Maar tijdens het starten begon de auto een vreemd geluid te produceren en bleek één van de aandrijfriemen van de auto een stukje te zijn ingescheurd, helaas geen Nahagarh. Sanjay heeft ons nog bij het hotel afgezet en de auto gerepareerd, wellicht met meerdere mensen. Zo konden we gelukkig de volgende dag naar de Galta tempel en dan richting Agra rijden.

Naast de koeien en ratten worden apen ook door de Hindi vereerd. Er is dan ook een apengod die zijn eigen tempel heeft, de Galta tempel. Toevallig dat er hier ook echte apen aanwezig zijn die hier de hele dag liggen te luieren en af en toe een pinda krijgen. Hier werden we begeleidt door een zeer aardige man die schijnbaar erg bekend is in India en buiten India. Hij heeft zelfs een documentaire op National Geografy gehad. Hij voert en verzorgt de apen elke dag en met hem naast je zijde worden de apen erg tam en kan je ze met de hand pinda´s voeren. Het is een vreemde gewaarwording om vastgepakt te worden door een apenhand of dat ze de pinda´s met hun tanden uit je vingers bijten. Verder begeleidde hij ons rond en liet ons badende mensen zien in water wat via een waterval uit de bergen kwam. Ja, zelfs met meer dan 45 graden is er toch nog een klein watervalletje. Na afloop hebben we hem een tip gegeven, maar daar keek hij raar van op. Er zijn dus toch ook nog aardige, oprechte gidsen in India die niet alleen aan geld denken. India wordt steeds beter.