Varanasi de stad aan de Ganges waar mensen vanuit heel India heentrekken om hun overleden familieleden de laatste eer te bewijzen en waar menig toerist op afkomt om de crematierituelen te bekijken. Zo ook wij.

Gedurende een treinrit van 14 uur zijn we neergestreken in de kokende hitte van Varanasi op een wel heel vies station waar het krioelde van de mensen en koeien. We werden opgehaald en naar ons hotel gebracht waar wij vier nachten zouden verblijven, wat aardig veel bleek te zijn voor deze stad.

Eenmaal in het hotel aangekomen werden we naar onze kamer geleid, maar na even goed de kamer bekeken te hebben bleek er van alles mis. Het double bed bleken twee aparte bedden te zijn, in de koelkast stond nog eten van iemand anders te vergaan, op het bedlaken zat een onidentificeerbare vlek (wellicht van iemand die niet geheel zindelijk was) en uit de grote douchekop kwam welgeteld 1 straaltje. Teleurgesteld zijn we terug naar de receptie gelopen en hebben een ander kamer geëist. Geschokt heeft men ons meerdere kamers laten zien en hadden we een redelijk kamer (Indische eisen) en zelfs een zwembad om in te dobberen.

De volgende dag hebben we heerlijk uitgerust bij het zwembad, het was tenslotte zondag. Al blijft het voor een vrouw lastig om in bikini te zonnen, want de Indische vrouwen dragen een soort zwempak met daaronder ook nog eens een topje en de mannen in het hotel vonden het maar al te interessant om westerse vrouwen in schaarse kleding te zien. Nadat wij uitgezwommen waren kwam er een kolonie met Indische kinderen aan die schijnbaar in dit zwembad zwemles kregen. Nou vinden we het een goede zaak dat de jeugd zwemles krijgt, maar de uitwerking laat toch te wensen over. In Nederland leren we eerst watertrappelen en de scholslag, maar in India slaat men dit over en gaat direct voor het harde werk, de vlinderslag. Dit tafereel bleek voor ons lachwekkend om te zien, aangezien men meer het water uit het zwembad aan het slaan en schoppen was dan elegant onder water de slag te doen. En dan zijn het niet alleen de kinderen die dit doen, maar ook de volwassenen. We denken niet dat deze mensen het lang zwemmend zullen uithouden wanneer de steden overstromen door de moessonregens.

De volgende ochtend voor zonsopgang hadden we onze boottrip over de Ganges om de ochtendrituelen van de bevolking te bekijken. Er was een heuse trektocht naar de rivier vanuit de hele stad. Mensen waren zich in het water aan het wassen, tandenpoetsen, zwemmen, kleding wassen en zelfs het water aan het drinken. We hebben mensen zien mediteren en yogaoefeningen zien doen aan de waterkant. Mensen zien bidden en koeien zien wandelen. Een heel raar gezicht om zoveel mensen bezig te zien met dit water.

Nou weten wij dat het water uit de Ganges vol met bacteriën zitten, maar hier is iedereen er van overtuigd dat het heilig en schoon water is. Wij hebben onze twijfels, omdat er veel afval in het water ligt, de stadsriolering erop wordt geloosd en bij de waterranden ook veel uitwerpselen te zien zijn. Laten even in het midden van wie. Toch hebben we twee toeristen ook in het water zien zwemmen, die wellicht na de hand een flinke infectie zullen krijgen.Ons niet gezien, zwemmen doen we liever in het zwembad dan in deze rivier.

De volgende dag tegen de avond zijn we met een tuktuk richting de Ganges gegaan om de crematieceremonie te zien. We zijn weer het water opgegaan met een bootje en zijn langs de crematieplekken gevaren. Er bevinden zich voor en achteraan de rivier crematieplaatsen en men kan verschillend hout gebruiken om hun familieleden te cremeren. Sandelwood schijnt hiervoor de duurste houtsoort te zijn. Het cremeren ging anders dan we ons hadden voorgesteld. Bij de crematieghats aan de oever wordt eerst een horizontale stapel met hout gemaakt, hierop word de overledene gelegd (met kleding en sierraden) en daarna afgedekt met nog een stapel hout. Je ziet dus bijna niet het lijk liggen. Daarna wordt het in de brand gestoken en zal het ongeveer 3 a 4 uur duren tot de crematie voldaan is en het as van de overledene zal in het midden van de Ganges uitgestrooid worden.

Wij dachten dat ze de lijken op een soort brandend bootje het water in zouden duwen, maar dat gebeurd alleen met pasgeboren baby´s. Wat echt een vreselijk gezicht voor ons was. Maar de Indiër vind dit normaal en zeggen dat de baby´s bij de geboorte te veel lijken op hun goden en daarom niet gecremeerd mogen worden. De mannen van overleden vrouwen zullen hun hoofd kaal scheren uit respect.

Wat we trouwens niet door de beugel vonden kunnen, was dat de mensen van het ´crematorium´ de sierraden verzamelden en verkochten op de markten om het geld in hun eigen zak te steken.

Iedere avond word er op een podium enkele ceremonies gehouden ten behoeve van de overledene en de holi-Ganges. Er wordt veel muziek gemaakt, gezongen en geklapt terwijl een soort van priesters rituelen met wierrook en vuur uitvoeren. Zij zullen de overledene wellicht naar het hiernamaals leiden en terwijl zij dit doen kijken honderden mensen toe, op het water of op het droge. Het was voor ons een vreemd spektakel om te zien, met zoveel kleuren en vrolijkheid. Na 2 uur was de crematie voltooid en vonden wij het tijd om een hapje te eten. Tijdens het eten zagen we dat uit verschillende plaatsen in de stad vuurwerk werd afgestoken, waarom weten we niet, wellicht voor bruiloften. Daarna zijn we terug gegaan naar het hotel en konden we ons voorbereiden voor de treinrit naar onze laatste bestemming in India, Kolkata (calcutta).