Met een zeer luxe 5 sterren bus hebben wij de enkele uren durende reis van Kuala Lumpur naar Cameron Highlands gemaakt. Cameron Highlands bekend van zijn vele theeplantages, aardbeienplantages en groenteteelt. Hier komt bijna al het groente vandaan die alle mondjes van het hele Maleisische schiereiland moeten voeden. En de thee die hier verbouwt wordt, wordt over heel Azië verkocht. Daarnaast is dit de enigste plek in Maleisië waar men verkoeling kan vinden, weg van de broeierige steden en terug naar de natuur. Dat klonk wel goed in onze oren en vooral Irma droomde er al van om vele aardbeien te eten met een kopje verse thee en verse honing genietend van de berglucht.

De weg er naar toe beloofde veel goeds, vele scherpe haarspeldbochten door één en al bos. Een bos zo dicht dat je niet verder kon kijken dan de eerste bomen. Eenmaal aangekomen bij het dorpje Tanah Rata midden in de Cameron Highlands begon onze droom langzaam af te brokkelen. Wij verwachten een mooi rustig romantisch bergdorpje te vinden, een beetje zoals Duitsland of Frankrijk, maar in plaats daarvan was er in het dorpje geen rust en al helemaal geen boom te vinden. Er liep een weg door het dorp en dit bleek de doorgaande weg naar de rest van het land te zijn. Het was zo vol met auto´s en er waren natuurlijk geen voetgangersstoplichten of zebrapaden, zodat de straat oversteken elke keer weer een uitdaging was. Laat staan de vele uitlaatgassen die we steeds inademden, waar was de verse berglucht heen?

Het dorpsaanblik bestond alleen maar uit reclameborden en auto´s en de winkels waren of een restaurant of een shop die je een toer wilde verkopen. En het ergste van alles was een restaurant vol gericht op Nederlanders. Helemaal oranje geschilderd met voetbalvlaggen van de Nederlandse clubs, frikadellen met patat en zelfs de fameuze beesies van AH. Het moet toch niet gekker worden. We wisten nu dat we in een van de meest toeristisch spots van het land waren aangekomen en dat het wemelde van de Nederlanders.

Om de moed niet op te geven hebben we voor de volgende dag ook maar een toer geboekt (de goedkoopste) die ons rond zou leiden langs een aardbeienfarm, rozentuin, beefarm, een chinese tempel en de bekende BOH theeplantages. Met een busje gevuld met Japanners (die hun rare snoepje met ons deelden, witte bonen gehuld in een suikerlaag jammie), een Engelse en wij scheurden we van hotspot naar hotspot. Het viel ons allemaal een beetje tegen, de rozentuin was een beetje oubollig, al vonden de Japanners het geweldig

De Beefarm bleek in een tuin verstopt te zijn achter een winkel en was een typisch gevalletje van vergaande glorie. Al lag het niet aan de ijverige bijen. Op de aardbeienfarm werden daadwerkelijk aardbeien gekweekt, maar het enigste wat we daar konden doen was het kopen van te dure aardbeien (net zo duur als in Nederland). De aardbeienshake was wel erg lekker. Daarna zijn we naar de meest bekendste theeplantage van de Cameron Highlands gegaan de BOH plantage, waar wij als echte theeleuten nog nooit van hadden gehoord. Wij hadden hoge verwachtingen en dachten dat we alles te weten zouden komen van het theeproces.

De theeplantage is in het bezit van een Schotse familie en op de berghellingen groeiden vele duizenden theeplanten allemaal in vierkantjes gesnoeid. Erg fascinerend.

De planten van de plantage zijn inmiddels al 85 jaar oud en nog steeds leveren ze dagelijks een grote hoeveelheid theeblaadjes. Na de oogst worden ze gesorteerd, gedroogd en geplet zodat een ieder thuis heerlijk zijn eigen kopje thee kan zetten. Voor de werkzaamheden werden Indiërs ingezet (goedkope werkkrachten) die ook op de plantages woonden. De rondleiding die we kregen in de fabriek was zeker niet wat wij ons ervan hadden voorgesteld. De fabriek was meer een verroeste oude schuur die hoog nodig een opknapbeurt toe was en er waren maar een paar machines aanwezig. Ook de rondleiding werd afgeraffeld in minder dan 5 minuten, dat het leek alsof de gids een nieuw record wilde vestigen (Maleisië is wel het land die dol is op de guinnessbook of records).

En als klap op de vuurpijl was een kopje thee bij de fabriek nog duurder dan in welk restaurant of winkel dan ook.

Om niet te negatief te zijn, was het toch een redelijke dag waarin we veel hebben gezien. Wanneer zie je nu een theeplantage? En aangezien het zo toeristisch was en oubollig klonk wisten we op voorhand dat de dag een beetje saai ging worden.

Na een paar dagen vonden we het tijd worden om een van de vele hikingroutes te doen, zodat we eens iets anders zagen dan de auto´s. In de kamer naast ons zat een jongen die al meerder hikes had gedaan en zei dat we dat beslist moesten doen. Al kon het uitzicht soms tegenvallen (vele bebouwing). Eindelijk konden we onze wandelschoenen gebruiken die we al maanden als extra last aan het meetillen waren. Zoals in bijna elk land, op Nederland na, zijn de wandelpaden nagenoeg niet aangegeven en was het veel zoekwerk om het begin van een pad te vinden en natuurlijk zijn we eerst fout gelopen. Onze route zou enkele uren duren en leiden naar een uitzichtspunt over de Highlands. De wandeling begon in een tuin van iemand en daarna moesten we een heuvel op klimmen. Eindelijk stilte, maar helaas begon de lucht steeds dreigender te worden. En natuurlijk moest de regen vallen toen wij net een half uurtje aan het lopen waren. Zoals een tropisch land betaamd kennen ze geen klein buitjes, maar wolkbreuken, alleen is Maleisië hier anders mee dan Thailand. Wanneer het in Maleisië regent dan houdt het de eerste uren niet op, terwijl in Thailand het binnen een half uurtje verdwenen is. Na nog een kwartiertje in de regen doorgelopen te zijn waren al onze kleding en onze schoenen geheel doorweekt en het bospad besmeurt met plassen en modder. Wat een bospad met alle kleine hoogteverschillen en zonder trappetjes niet bepaald makkelijk beloopbaar maakt. Hierdoor hebben we maar besloten om terug te keren naar onze slaapplaats en te hopen dat de kleding ooit nog droog wordt in een koude ruimte zonder verwarming.

Na ook deze teleurstellingen waren we het zat en was het tijd om de Highlands te verlaten en af te dalen naar een eiland aan de westkust van Maleisië, Penang genaamd.