Na het gekronkel met een te hard rijdende buschauffeur door de Cameron Highlands overleeft te hebben kwamen we aan in de stad Ipoh. Een plaats die de meeste toeristen overslaan in hun reis, maar wij niet. Er zouden vele oude gebouwen staan en ons een glimp laten zien van het niet-toeristisch gedeelte van Maleisië. Er stonden daadwerkelijk enkele leuke bouwwerken uit de Britse tijd en we hebben hier het bekendste gerecht van Ipoh gegeten. Rijst met gebakken kip en taugé. Eenvoudig maar heerlijk.

Na Ipoh zijn we naar het eiland Penang aan de oostkust van Maleisië gereisd en de bus stopte bij een busstation maar en het was totaal onduidelijk of we hier moesten uitstappen of konden blijven zitten. Wanneer je een buschauffeur vraagt waar de bus heen gaat, dan kijk die je raar aan met een uitdrukking van iemand met een IQ van 0. Dit is een probleem die we al vaker hebben gehad met Maleisiërs. Ze weten meestal niet waar ze zijn en al helemaal niet waar wij heen moeten. In Ipoh vroegen we mensen, die werkten op het locale busstation, waar we waren en die konden de locatie niet aanwijzen op een kaart of wisten de naam niet eens van het busstation waar ze hun hele leven al werkten. Na zelf gegokt te hebben om te blijven zitten kwamen we toch aan op de plaats van bestemming en bleek dat wij de juist keuze gemaakt hadden.

Welkom in Georgetown, deze stad hebben de Nederlanders en Portugezen heel vroeger in de V.O.C. tijd gebruik voor de aanleggen en bevoorraden van hun schepen. De oude glorie van vroeger is door de vele nieuwe bouwwerken redelijk teniet gedaan. Overal langs de kust zijn hoge torenflats neergezet en de oude winkelstraten verplaatst naar nieuwe shoppingmall´s. Ook zijn er over de jaren behoorlijk veel Chinezen naar Georgetown getrokken en kom je overal Chinese winkels en tempels tegen. Op aanraden van andere Nederlanders hadden wij een hotel geboekt ergens buiten het centrum van de stad. Dit hotel werd gerund door een aardige Maleisische meid van Chinese afkomst, die hele vreemde en lachwekende verhalen kon vertellen. Zij had ons een kaart gegeven van de omgeving, zodat we konden zien wat er te doen was, maar ze was hierbij vergeten te vertellen dat ze hele straatblokken had weggelaten, zodat het op het A4´tje paste! Wij hebben de kaart natuurlijk letterlijk genomen en hadden besloten om ´s avonds uit eten te gaan bij de hawkerstalls (eetstalletjes) die op de kaart maar 3 blokken verderop waren. Maar na een half uur lopen waren we er nog niet, en na 45 minuten nog niet. Ondertussen begonnen we ons dood te ergeren aan de gevaren die je moet trotseren als voetganger in Maleisië. De Maleisiër heeft een hekel aan lopen en iedereen bezit dan ook een auto. Hierdoor zijn er bijna geen voetpaden en moet je op de rijbaan lopen, terwijl de auto´s langs je scheuren. Vooral eng in het donker en irritant na de zoveelste stortbui. En wanneer er wel een voetpad is dan blijven de gevaren aanwezig. Stoepen waar enkele stenen missen, gaten van wel 40 cm diep om overheen te springen, uitstekende ijzeren staven, boomtakken die over de stoep hangen, verkeersborden of bomen die in het midden van de stoep geplaatst worden, geparkeerde auto´s of scooters, afstapjes waar je bijna alleen maar vanaf kan springen en al helemaal geen oversteekmogelijkheden.

Uiteindelijk na het winnen van de voetpadwedstrijd hadden we de hawkerstalls gevonden, maar realiseerden ons dat we de kaart niet zo letterlijk meer moesten nemen.

Er bevonden zich tientallen kraampjes met eten; Chinees, Halal of Indisch. Het was behoorlijk druk met mensen van allerlei culturen en wij hebben voor het eerst iets Maleisisch gegeten. Een heerlijk broodje met kebab, heel anders dan in Nederland. En omdat het zo goedkoop was hebben we ook nog een paar satay stokjes gegeten. De hawkerstalls zijn een van de leukste dingen aan Azië. Zoveel verschillend en goedkoop eten zodat je bijna geen keuze kan maken als je al weet wat je besteld.

Onze tweede dag hebben we een stadswandeling gemaakt door Georgetown en veel verschillende koloniale gebouwen uit de Britse tijd gezien. We zijn ook een museum binnen gegaan over de geschiedenis van het eiland Penang en dit was een zeer leuk museum om te zien, stukken beter dan het islamitisch museum in Kuala Lumpur. Er waren veel antieke objecten aanwezig en verhalen over de verscheidende culturen die Penang rijk is en dat voor maar 1 ringgit (25 cent)! De gebouwen waren mooi om te zien en we eindigden onze wandeling in little India voor een drankje.

De derde dag vonden we het tijd om de stad te ontvluchten en een wandeling door het laatste beetje jungle te doen die het eiland rijk was. De planning was om naar een stukje strand te lopen die monkey beach wordt genoemd. Klinkt interessant, misschien zijn er wel apen? Deze wandeling werd vaker gelopen, omdat de weg bestond uit trappen en bestraatte paden. Maar gelukkig na 1 km veranderde dit en werden de trappen boomstronken en raakte alles dichter begroeit. De wandeling was langs de kust en er lagen enkele verlaten strandjes. Het enigste nadeel was het klamme weer en het werd zweten met de kraan open. Onze kleding was zo doordrenkt dat we makkelijk een emmer hadden kunnen vullen met onze zweet. Ondertussen zijn we daadwerkelijk apen tegen gekomen, makaken. Na een paar km waren we aangekomen op monkey beach maar het strand was niet bezaait met zonnende apen. Wel bevonden zich enkele apen in de bomen waaronder hele mooie brilapen. Een geslaagde wandeling en misschien jammer voor de mensen in de bus terug naar de stad dat we zo naar zweet stonken.

Onze laatste dag hebben we een Chinese tempel bezocht waar we ons geluk hebben beproefd. In de tempel stond de ´lifting buddha´. Een klein, maar heel zwaar buddha-poppetje. De legende vertelt:

Je moet voor de buddha neerknielen en een wens doen. Daarna moet je hem met twee handen proberen op te tillen. Wanneer dit je heel makkelijk lukt en het aanvoelt alsof je een veertje optilt, komt je wens uit. En als het bij de eerste keer niet lukt, maar wel bij de tweede keer komt je wens alsnog uit.

Dit hebben wij natuurlijk geprobeerd maar buddha wilde niet onze wensen vervullen. Daarnaast konden we de onze toekomst laten voorspellen door een ander buddha. Rudie´s voorspelling was gunstig en hij zou veel geluk hebben en die van Irma was minder. Althans het zou voor haar niet verstandig zijn om een eigen zaak te beginnen, aangezien ze alleen maar verlies zou draaien en alle medewerkers weg zouden rennen.

Met deze wijsheid waren we klaar om verder te reizen naar de Kota Bahru.