Vanuit Penang, Georgetown zijn we met de bus verder gegaan naar Kota Bahru. Ondertussen vond de chauffeur het leuk om zijn hele dvd collectie met typisch Maleisisch muziek op te zetten. Een vrouw (of is het toch een man?) die zingend (met enkele foute uithalen) de hele dvd te zien is op dezelfde plek, wat zo gefilmd kon zijn met onze camera. Gelukkig na een uur in deze herrie gezeten te hebben konden we naar een film kijken. Waarvan wij door de slechte (vastlopende) kwaliteit van de film net het einde niet hebben kunnen zien.

Men vroeg ons waarom Kota Bahru?? Dat is toch niets anders dan een overstapplaats naar de Perhentian Islands. Verder is dit de meest Islamistische stad van Maleisië en wordt het gebed dat meerdere keren per dag plaatsvindt zeer serieus genomen. Des te meer reden voor ons om de stad te bekijken en te zien of het echt waar is dat je tijdens gebedsuren de winkel uitgegooid wordt en zelfs het verkeer stil ligt, dat zou heerlijk rustig zijn!!

We sliepen bij Zecks guesthouse waarover de lonely planet lovend was. Helaas waren er niet veel mensen aanwezig, behalve natuurlijk een andere Nederlanderse familie. Na in het midden van de nacht te zijn aangekomen in Kota Bahru was het de volgende dag vrijdag en dit betekende dat de meeste moslims hun winkels sluiten. Aangezien wij in de grootste moslimstad waren, betekende dat alles dicht was. Behalve de pizzahut. Daar konden we gelukkig onze ontbijt eten en Rudie die jarig was mocht zijn eigen pizza uitkiezen. Maar na het nog maar net openen van de menukaart kwam de serveerster al vragen wat we wilden hebben. En na een minuut kwam ze alweer terug. Toen kwam de aap uit de mouw, ze bleken om 1 uur te gaan bidden en we hadden dan eigenlijk maar 10 minuten de tijd om eten te bestellen. Daarna ging het restaurant dicht en mochten we wel verder eten, maar we hadden geen idee wanneer het restaurant weer open ging en wij weg konden. We hebben onze dure pizza binnen 10 minuten naar binnen gewerkt en hebben de vrijheid van de straat opgezocht.

Wat wel mooi om te zien is, is dat de mensen hier het geloof toch iets vrijer opvolgen als in het Midden Oosten. Wel veel hoofddoeken en moskeen met bijbehorende minaretten en gebeden, maar we hebben bijna geen boerka´s gezien.

De rest van de dag hadden we niet veel meer keuze behalve de hele dag rond het guesthouse te hangen en boekjes te lezen. ´s Avonds zou de nachtmarkt met vele eetkraampjes geopend zijn en konden we de lekkerste gerechten eten van Maleisië. Na vele minuten gezocht te hebben konden we eindelijk de markt vinden en Rudie wilde iets bij iemand bestellen, maar de man leek hem te negeren en omdat we al een beetje een sh*t dag hadden was dit de druppel. We waren klaar met deze stad en zouden gelukkig de volgende ochtend vertrekken naar de Perhentian Island. En als dat nog niet genoeg was, had een Australisch jongen Rudie´s sandalen per ongeluk meegenomen naar de eilanden. Een mooi verjaardagscadeau voor hem dus. Nu hadden we een nieuwe opdracht erbij. Het opsporen van Rudie´s dure sandalen.

Onze reis ging met een klein transportbusje van Kota Bahru naar Kuala Besut. Waar wij er weer eens achter kwamen dat onze bestemming niet al te origineel was. Bij ons in de bus zat een Nederland gezin en een stel vanuit Nederland. Vanuit Kuala Besut konden we met een klein te snel varende speedboot in 30 minuten het water oversteken naar de Perhentian islands. Deze bestaan uit twee eilanden, waarvan we de kleinste en goedkoopste hebben gekozen, perhentian kecil (kecil = klein). Daar legden we aan op het strand, genaamd Coral Bay. Rond dit strand was ook daadwerkelijk veel koraal aanwezig.

De Perhentian islands zijn geweldige, heerlijke eilanden. Er zijn geen wegen alleen enkele kleine wandelpaden, dus geen auto´s, geen scooters en heerlijk ook geen longtailboten (zoals op Koh Phi Phi) die langs komen herrieschoppen. Maar alles heerlijk rustig met enkel een 300 meter lang strand en enkele slaapgelegenheden die je niet van te voren kan boeken, restaurantjes en duikshops met duik en snorkeltrips. Een wit zandstrand en helder blauw / turquoise water met veel levend koraal en zelfs kleine haaien en schildpaden. Alles wat wij nodig hadden voor een super strandvakantie gevoel.

Omdat we dus niets konden boeken van te voren, moesten we eerst opzoek naar een slaapplaats. Degene die we wilden had geen plek meer dus hebben we de bungalows ernaast genomen. Dit was niet meer dan een hutje met een hard bed, klamboe en een toilet die na 1 keer doorspoelen half uur nodig had om zich weer te hervullen. Na al enkele dagen geslapen te hebben in warme benauwde kamers begon het lichaam van Irma een beetje te protesteren. En hebben we na één nacht een mooie, iets duurdere kamer met airco gezocht bij 1 van de resorts die ook een eigen strand had.

De volgende dag hadden we de taak om naar het resort te gaan, waar vermoedelijk de mensen van Rudie´s sandalen verbleven. Dit resort bevond zich afgelegen van de rest en je kon er alleen komen met een bootje en het Australisch stelletje zou hier 2 dagen verblijven. Er was geen telefoonverbinding of internet om in contact met ze te komen en we moesten er maar op gokken dat het stelletje die dag aanwezig was. Maar eenmaal daar aangekomen en de (heel traag van begrip) eigenaar aangesproken te hebben, bleken ze net die ochtend uitgecheckt te hebben terwijl ze voor langer geboekt hadden. Dit was een klap in ons gezicht en het leek erop dat Rudie zijn sandalen kon vergeten. Zwaar teleurgesteld zijn we terug naar ons resort gegaan en onze enigste poging was nog om de hostel in Kota Bahru te bellen, omdat ze daar misschien zouden terugkeren. Niets bleek minder waar en ze waren alweer aan land en hadden de sandalen achtergelaten in Kuala Besut op de haven. Nu lagen Rudie´s sandalen verpakt in een plastic zak ergens in een kantoortje op de haven. Het zou nog wel even duren voordat we daar terug zouden komen.

Verder hebben we drie duiken gedaan op het eiland en hebben we voor het eerst in ons leven echte haaien gezien (als je die in Rudie´s aquarium niet meetelt). Gelukkig voor ons waren ze maar hoogstens 2 meter lang en vegetarisch. Daarnaast kregen we door dat het zien van een clownvisje niet zo bijzonder is, aangezien er zich hier wel honderden in het water bevonden. Tijdens een snorkeltrip hebben zelfs nog een schildpad zien grazen onder water. Heel gaaf. Het onderwaterleven hier is echt geweldig en er zijn weer andere vissen dan in Thailand. We hebben een wegwerp onderwatercamera gekocht en hopen dat onze foto´s van het zeeleven gelukt zijn, maar dat zien we pas als we terug in Nederland zijn als we het rolletje kunnen ontwikkelen. Tien dagen hebben we het uitgehouden op dit eiland, al had dat ook makkelijk maanden lang kunnen zijn. Zo rustig en relaxed. Maar uiteindelijk moesten we verder met onze reis op te pakken en Rudie´s sandalen vinden. S´ Ochtends hebben we de boot terug genomen naar Kuala Besut en kwamen we aan in het kantoortje waar de sandalen zich zouden bevinden. Het was al meer dan een week geleden en we hoopten dat niemand ze had weggegooid of zelf was gaan gebruiken. De man die zich in het kantoortje bevond wist eerst niet waar we het over hadden, maar na de naam van het hostel in Kota Bahru te hebben gezegd, herinnerde hij het zich gelukkig. Daar was de witte plastic zak, waarop stond mr. Rudie, gevuld met: Rudie´s sandalen.