Na de eilanden konden we kiezen waar we heen wilden (zoals altijd) en wat bij de meeste mensen zeker op de planning staat is de Taman Negara. Het oudste oerwoud van Maleisië, nee correctie, van de wereld en hier kon je georganiseerde wandelingen doen. Klinkt erg leuk, maar na alle tegenvallers in Maleisië wilde Irma niet hierheen omdat ze bang was dat dit te toeristisch was. Na aandachtig in ons boek gelezen te hebben (LP) vonden we een hele leuke andere plaats om heen te gaan, Tasik Chini. Hier zouden twaalf prachtige meren met kleurige lotusbloemen tussen het tropisch regenwoud verscholen zijn en nog echte indianen leven. Er zou ook een geweldige guesthouse zijn met een man, genaamd Rajan Jones, die je kon rondleiden door de bossen en je in contact kon brengen met de inboorlingen. Daarvoor moest je eerst naar het dorpje Pekan en vervolgens een plaatselijke lijnbus nemen om ergens op een onduidelijke plek uit te stappen en dan een lift zien te krijgen van een auto die toevallig de kant op rijd van onze bestemming, waar bijna niemand woont. Om dit te bewerkstelligen zijn we zonder enige vorm van reserveringen of boekingen met een taxi naar een busstation gegaan ergens in een nietszeggende dorp in de hoop dat daar een bus zal zijn om ons in de buurt van Pekan te brengen. Eenmaal aangekomen op het busstation bleek de volgende bus om 22 uur s´avonds te gaan, terwijl het 10 uur s´ochtends was. Maar met een beetje geluk bleek er nog net een bus te staan die dezelfde richting opging en nog enkele plaatsen overhad, maar die vertrok direct en we moesten hollen om deze te halen. Na een rit van 6 uur werden we er in het dorpje Pekan uitgegooid en moesten we een slaapruimte zoeken. Dit bleek reuze mee te vallen en al gauw hadden we een budgethotel gevonden met een aardige jongen, Mohd die daar werkte. Omdat er niet veel in het dorp te doen valt, zijn we eens op internet gaan zoeken naar meer informatie over Tasik Chini (dit konden we niet doen op de Perhentians islands, omdat het internet daar totaal niet meewerkte). Na even zoeken kwamen een aantal recensies tegen die er niet om logen. Het gebied waar we heen wilden was niet meer zo mooi als de LP beschrijft. Quote van anderen: Het oerwoud heeft plaats moeten maken voor palmplantages, die vervolgens de meren behoorlijk vervuild hebben. De bomen die nog in leven waren gingen langzaam dood door deze vervuiling net als de vissen in het meer. De indianen hebben een soort van subsidie gekregen om beter van te kunnen leven (of de mond te houden) en zijn heel lui geworden. Daarnaast blijkt mr. Jones van het guesthouse een bejaarde man te zijn van in de 70, slecht te been en schijnbaar erg humeurig. Plotseling klonk het niet meer echt als een leuke plek om heen te reizen en zoveel moeite voor te doen om er te komen. En omdat we maar een paar dagen hadden om verder te reizen, hebben we er vanaf gezien en zijn we de volgende dag het dorpje Pekan gaan verkennen. Mohd van het hotel beweerde dat er echt en dan ook echt niets te doen is in dit dorpje, maar de LP heeft daar toch een andere mening over. We zijn die dag alle bezienswaardigheden gaan bekijken die het boek aangaf en konden uiteindelijk concluderen dat Mohd toch lichtelijk gelijk had. Wel was dit een typisch Maleisisch dorpje en we hebben er geen spijt van gehad dat we hier waren. Men heeft hier niet vaak toeristen gezien en wanneer je door de straten loopt zijn alle kinderen blij je te zien en gaan naar je zwaaien. Ook begroet iedereen je of kijkt je heel verbaasd aan. Na twee dagen Pekan zijn we met de bus verder gegaan richting onze laatste stop in Maleisië, Johor Bahru.