Vanaf Yogyakarta gaan de meeste mensen door naar de beroemdste vulkaan van Java te vulkaan van Java genaamd Bromo. Wij dus ook. Ons busje vertrok om 8 uur ´s ochtends vanaf ons hotel en nadat het busje volgepropt was met toeristen konden we genieten van de 11 uur durende reis. Erg comfortabel was het allemaal niet en na de kou getrotseerd te hebben van de airco kwamen we aan op onze bestemming rond 8 uur ´s avonds. Omdat we naar de vulkaan zouden gaan om 4 uur ´s nachts, hebben we voor een goedkopere slaapplaats gekozen. Want veel slaap zouden we toch niet krijgen. De slaapplaats die we kregen via het boekingskantoortje bleek een zeer vieze aangelegenheid te zijn. Het leek alsof er nog nooit schoongemaakt was, want vieze wattenstaafjes lagen in het rond, het putje van de douche zat vol met haren (net als het bed) en als je jezelf wilde bewonderen in de spiegel kreeg je toch een ander beeld van jezelf. Klagen kon bijna niet want er was steeds niemand aanwezig, alsof ze het wisten en zich snel uit de voeten maakten. Om toch een beetje te kunnen klagen hebben we nadat we weggingen op de spiegel geschreven (met tandpasta), clean the room!

Tussentijds hebben we een hapje gegeten bij het enigste tentje wat open was en sinds lange tijd weer eens aardappelen gehad. Want wegens de koudere omgeving (4 graden) kon rijst niet groeien, maar wel een perfect klimaat voor aardappelen en kolen (de groente). Trouwens grappig om te zien hoe Indonesiërs de kou proberen te trotseren. Jassen kennen ze niet en ze lopen allemaal met dekens over hun hoofd te bibberen, zelfs wanneer de zon alweer schijnt hebben ze het nog steeds koud.

Om 4 uur ´s nachts werden we opgehaald met een jeep en reden naar een goed uitzichtspunt om de zon op te zien komen en de vulkaan met zijn mistwolken te kunnen bewonderen. Slim als de kleumende Indonesiërs zijn parkeerden ze de jeep niet aan de top, maar een paar kilometer ervoor. Dan kon je met een paardje naar boven gaan, natuurlijk tegen betaling. Na onze benenwagen gebruikt te hebben kwamen we aan bij het uitzichtspunt en moesten nog een uur wachten tot de zon opkwam. Uiteindelijk was het moment daar en de lucht toonde al zijn roodtinten en de zonnestralen namen langzaam bezit van de vulkaan. De vulkaan was ommanteld met mist en de aanblik was prachtig en werkelijk onwerkelijk. Eigenlijk niet te beschrijven zo mooi. We hebben veel foto´s gemaakt, de een nog mooier dan de andere. Tegen 6 uur moesten we terug naar de jeep en zouden we richting de vulkaan rijden om deze te kunnen beklimmen. Natuurlijk parkeerden ze de jeep weer zo ver mogelijk van de vulkaan en moesten we nog 1 kilometer lopen naar de trappenbeklimming van de vulkaan, of je kon weer op een paardje zitten. Na een moeizame tocht en lucht die steeds moeilijker werd om in te ademen hadden we ons doel bereikt en stonden we naast de vulkaan en zijn afgrond. Even uitleggen hoe de Bromo vulkaan eigenlijk in elkaar steekt. In de oude krater van de tengger (was ook een vulkaan vroeger) zijn 7 nieuwe vulkanen ontstaan, waarvan Bromo de bekendste is en waar je op de top kan kijken in de kern van de vulkaan. Niet dat je lava zal zien, maar wel een hoop rook van zwaveldampen.

Eenmaal zo hoog aangekomen begon Irma´s hoogtevrees weer op te spelen en vooral na het constateren van geen enkele veiligheidshekken rond het diepe gat, maar alleen twee afgronden waarop zeker de dood zal volgen wilde ze al snel mogelijk naar beneden. Hoe kan het dat elke toerist de entree van het natuurgebied moet betalen en niemand de oude trap en veiligheidshekken repareert. Kopen ze alleen nieuwe dekens van dit geld?

Al met al kunnen we zeker zeggen dat de Bromo zeker behoort tot een van de mooiste natuurwonders die wij ooit gezien hebben (naast de gletsjer Perito Moreno en de Iguazu watervallen)