Bali het vakantie-eiland, een stukje Indonesië waar het moslimgeloof niet de overhand voert, maar het hindoegeloof (gemixed met een beetje natuur en bijgeloof). Met zijn mooie stranden en eigen typisch cultuur vol met tempels en vele bloemoffers. Nieuwsgierig zijn we dan ook afgereisd naar dit eiland. Bali is geen klein eiland, met reistijden van meerdere uren kun je het zelfs groot noemen. Om alle hotspots en stranden van Bali te kunnen bekijken heb je zeker meerdere dagen nodig.

We zijn vanuit Java met de lokale ferry richting Bali gevaren. Op deze boot werden ook auto´s en vrachtwagens vervoerd maar ondanks het zware gewicht leek het net alsof de boot zo heen en weer schommelde dat we alsnog zouden kunnen gaan zinken. Gelukkig was de boot in redelijke staat en hield stand, na alle slechte verhalen over boten in Indonesie zijn wij een beetje huiverig voor de boten. Vanaf havenplaats Gilimanuk en zouden we verder met een busje gaan richting de grootste stad van Bali, Denpasar. Deze rit zou ongeveer 2 uur duren, althans dat dachten wij, maar na 2 uur waren we nog totaal niet in de buurt van Denpasar. Na de chauffeur gevraagd te hebben hoe lang het nog kon duren, kregen we elke keer weer een ander antwoord. 30 minuten, een 1 uur of toch 2 uur. In totaal werd het dus 4 uur rijden en kwamen we ´s avonds laat in ons hotel aan die 4 kilometer voor de bekendste badplaats van Bali lag, Kuta. We zijn de volgende dag Kuta gaan bekijken met zijn uitgestrekte grijze strand, die alleen geschikt is voor zonnen en surfen. Een leuk breed strand met meerdere rijen ligstoelen maar als je meerdere topstranden hebt gezien, niet zo spannend meer. Het dorpje Kuta bleek super toeristisch, vol met winkels, restaurantjes en kroegen. Een soort Salou/Ibiza/Mallorca van Bali en vooral geschikt voor de vele jeugdige Australiërs die hier hun feestjes vieren en vakanties doorbrengen. Wij vonden Kuta vooral veel te druk, te duur en totaal niets voor ons.

We hebben er wel een motorscooter gehuurd en zijn richting de Ulu Watu tempel gereden die ons aangeraden werd. Deze tempel stond op een klif met de zee op de achtergrond. In het bos waarin de tempel zich bevind zijn ook apen aanwezig die zonnebrillen en slippers stelen van de bezoekers. Grappig om te zien hoe de apen daadwerkelijk de slippers onder iemands voeten vandaan weet te jatten en dan helemaal kapot knagen. Wij weer blij met onze onsierlijke sandalen. Ook de dure zonnebrillen bij de dames nog netjes en chique op de neus gedragen was een uitdaging voor de apen. Om de zoveel tijd hoorde je weer een vrouw schreeuwen van angst. Ook wij hebben even ons gevecht met één van de apen gehad. Een aap vond dat hij ons blikje drinken mocht hebben en liet zelfs agressief zijn tanden zien. Maar we hielden stug vast aan ons blikje wat resulteerde dat de agressieve aap zijn tanden zette in Irma´s sarong. Gelukkig bleef het bij een gat in de (geleende) sarong en niet in haar been en holde de aap gefrustreerd weg. Helaas mochten we niet alles van het heiligdom van de tempel bezichtigen maar we hebben wel de rode zonondergang achter de tempel op de klif mogen aanschouwen, een echt plaatje.

Het Lovina Beach in het noorden van Bali staat meer bekend om zijn rust en familie gevoel en zou iets dichter bij de Balinese bevolking liggen voor ons het volgende strand om te bezoeken. Om geld te besparen en meer van de normale bevolking te zien leek het ons leuk om de lokale bus te nemen. We verwachten dat het hoofdbusstation in Denpasar zou liggen, aangezien dat de grootste stad was. Voor de zekerheid gingen we het nog even navragen bij de dame achter de receptie van ons hotel. Na heel veel uitgezoek, overleggen en getreuzel kwam ze tot dezelfde conclusie die wij al lang wisten (en haar al meerdere keren probeerden te vertellen). We konden de stadsbus nemen richting het hoofdbusstation die dus in Denpasar lag. ´Elke 10 minuten rijdt de bus´ zei de dame van de receptie trots. Dus wij richting het bushokje gelopen en wachten tot de bus kwam. Helaas hadden we net voor ons de bus zien wegrijden door het getreuzel van het mens, maar geen nood de bus kwam elke 10 minuten. Wat meestal voor Aziatisch begrippen elk half uur zal zijn. Maar na een half uur was er nog geen bus en na een uur nog niet. We begonnen hopeloos te worden en vreesden dat we niet meer weg kwamen bij het bushokje. Opeens na 1,5 uur wachten kwam daar de stadsbus aan die er redelijk goed en nieuw uitzag. Hij reed (bijna stapvoets) helemaal door naar het lokale busstation en daar konden we overstappen op de bus richting de stad Singaraja, nabij Lovina beach. Toen we de nette stadsbus uitstapten en de lokale bus zagen (inclusief het busstation) ging er even een schok door ons heen en veel vragen. Hoe oud was die bus en wat hebben ze er toch mee gedaan of niet aan laten doen? Dit was wel een van de meest slechts uitziende voertuigen die we ooit hadden gezien. Maar dat mocht de pret niet drukken en we stapten in opzoek naar een plaatsje. Dat bleek lastiger dan we dachten. Je kan met twee personen naast elkaar zitten, maar daarvoor moest je in onze ogen wel een kind zijn of heel dun, of Indonesisch. Wij konden met zijn tweeën niet normaal naast elkaar zitten en we konden ook onze benen niet kwijt. We zijn apart van elkaar gaan zitten en hadden besloten dat onze backpacks in de bus zouden blijven, i.p.v. op het dak.

Gedurende de reis (die 5 uur duurde) werd de bus steeds voller met mensen en dieren en probeerden mensen zich toch naast ons te proppen. Daarnaast werd er volop gerookt in de bus en was er geen mogelijkheid tot frisse lucht, anders dan de open ramen en andere gaten die in bus zaten. Ook hebben we meegemaakt hoe sommige mensen hier dieren beestachtig mishandelen, en dat terwijl iedereen gelooft in alles dat leeft. Al met al hebben we letterlijk tussen de locals gezeten, misschien een beetje te veel tussen de locals. Zo´n ervaring hoeven we niet te vaak mee te maken.

In Singaraja kwamen we aan op het lokale busstation die volledig verlaten was behalve op enkele niet onderhandelbare bemo´s na. Na een te duur aanbod van de bemo afgeslagen te hebben zijn we met twee motorfietstaxi´s richting ons hotel in Lovina beach gereden. Daar konden we vanuit ons balkon vanaf de hotelkamer genieten van de rode zonsondergang in de zee. Heerlijk even rust.

Ons hotel zat enkele kilometers van het stadje Lovina dus hebben we een motorscooter gehuurd en hebben de omgeving bezichtigd. Daar hebben we het strand gezien met zijn vulkaanzwarte zand en vissersboten, bergen met rijstvelden, koffieplantages (met dure Balinese koffie gemaakt van bonen gegeten en uitgepoept door chivetkatten), watervallen en meren. Na 5 dagen Lovina beach hebben we toch weer gekozen voor de toeristisch busjes om ons richting Padang bai te brengen. Padang bai scheen volgens de LP een backpackers plek te zijn, maar dat is niet geheel waar. Wel heeft Padang bai het mooiste strand van Bali met helder blauw water en prachtig koraal. Perfect voor snorkelen en duiken. Helaas vond de lokale bevolking het nodig om het strand vol met vissersboten te leggen en deze te verankeren in het koraal, zodat het strand niet meer uitnodigt voor zonnen en het koraal waarschijnlijk dood is. Ook dendert de ferry naar Lombok door het blauwe water. Zonde dit had zo mooi kunnen zijn. Enkele kleine baaien naast Padang bai laten gelukkig nog wel hun onderwaterschoonheid zien.

Vanaf Padang bai varen allerlei snelle bootjes richting de Gili eilanden of naar Lombok voor heerlijke toeristische prijzen en soms met een bedenkelijke kwaliteit. Om dit te ontduiken bleek een lange omweg met de lokale ferry en lijnbus een uitkomst, enkel duurde deze reis zo´n 8 uur langer

Een kaartje kopen voor een veerboot gaat er in Indonesië ook iets anders aan toe. Alle Indonesiërs hangen een beetje rond de haven, zittend of slapend. Het loket is de hele dag geopend, maar natuurlijk zat er niemand toen wij aankwamen. Na een tijdje wachten kwam het mannetje van het loket en opeens werden alle Indonesiërs wakker en stormden op het loket af. Voordringen konden ze met hun kleine lijfjes als de beste en uiteindelijk hebben we ons er gewoon tussen moeten duwen om onze plaats nog een beetje te houden. Daarna renden ze richting de boot alle aanwijzingen van de havenpolitie negerend om vervolgens een plekje in de schaduw te zoeken om daar weer verder te slapen en te luieren. Wij vonden gelukkig een goed plekje in de schaduw om te zitten en na een tijdje was de boot zo volgepropt met mensen dat je bijna nergens meer kon lopen en springend over de mensen naar het toilet moest. Maar ja wie goedkoop wil leven moet zich soms aanpassen. Vier en een half uur later kwamen we aan op het eiland Lombok, nog niet wetend wat onze volgende bestemming zal zijn.