Dit verhaal over Bali 2 hadden we eigenlijk net zo goed niet op internet kunnen plaatsen. Het verhaal vertelt niks bijzonders en de samenhang is ver te zoeken. Als je na het lezen van dit verhaal denkt ´zo dat was tijdsverspilling´ dan kun je het ons niet kwalijk nemen!

Na Lombok zijn we teruggegaan naar Bali, omdat binnen een paar dagen ons vliegtuig zou vertrekken richting Bangkok. We hebben nog een paar dagen doorgebracht op Padang Bai.

In de buurt van deze plaats staat de voor Bali belangrijkste hindoeïstische tempel Pura Besakih die we de vorige keer niet bezocht hadden. We hebben weer een scooter gehuurd om zelf naar de tempel toe te rijden (dit is veel goedkoper dan een toer). Gedurende onze rit richting de tempel kwamen we veel Indonesiërs tegen die uitgedost waren met traditionele feest/ceremonie kleding. Met z´n allen gingen ze ergens heen en natuurlijk was dat ergens de tempel waar wij ook naar op weg waren. Busladingen vol, o nee, vrachtwagenladingen vol met Indonesiërs als sardientjes opgepropt en toch muziekmakend, reden ze richting de Besakih tempel.

De Pura Besakih tempel bestaat uit enkele verschillende tempelcomplexen als het goed is verschillende complexen voor verschillende goden. De Balinese bouwstijl is in deze tempel ook weer goed terug te zien.

Eenmaal aangekomen bij de tempel begon het typisch hoe-licht-ik-een-toerist-op verhaal. Wij moesten als toerist een ticket kopen om de tempel binnen te mogen en een parkeerticket voor onze scooter. Alle Indonesiërs mochten zo doorrijden. Bij de ingang controleerde niemand ons parkeerticket en we hadden dit wellicht voor niets betaald. Ook werden we direct aangesproken door een mannetje die onze entreeticket wilde zien en tegelijk onze gids wilde worden. We hoefden alleen maar een donatie te geven aan hem (die wel 40.000 roepia kostte, 2x de ticketprijs!). Als je geen gids had mocht je niet overal in, tenminste volgens hem. De enige door hem aangewezen optie was om buiten rondom het tempelcomplex te lopen, zodat je niets zag van de tempels. Aangezien we veel van dit soort praatjes hebben meegemaakt in India, moet je niet altijd geloven wat ze zeggen. We hebben hem genegeerd en zijn verder gaan lopen. Het duurde niet lang of de volgende ´gids´ bood zich aan en blokkeerde onze weg.

Ook volgens hem mogen toeristen niet overal in tempels komen, en al helemaal niet zonder gids. Want dan was het niet geheel duidelijk waar je wel en niet mocht komen als niet-hindoe, zei hij. ´Dan volgen we toch de andere toeristen met gids, zodat we weten waar we wel of niet mogen lopen´, zei Rudie bot. Nee dat kon niet en dat zou op ons entreeticket staan (die trouwens geheel blank was). We moesten een gids betalen om het complex te mogen bekijken.

Na voet bij stuk te houden dat we toch echt de tempel gaan bezichtigen en wel zonder een gids. Werd deze gids een beetje gepikeerd en wist uit te brengen dat hij niet meer met ons wenste te spreken. Rudie heeft vriendelijk geantwoord dat het geheel wederzijds was. Daarna was de weg vrij voor ons om te gaan en staan waar wij wilden. We hebben alles van het tempelcomplex kunnen bekijken en goed gekeken naar andere mensen waar we wel en niet mochten komen. Bij een hoger gelegen tempel (waar de gidsen niet kwamen) werden we zelfs door een gelovige hindoe naar binnen gevraagd om de tempel te bekijken en mochten we ook tot onze god bidden, ongeacht welk geloof je had.

We hebben veel stranden gezien op Bali, maar misten er nog één, het strand van Sanur. Dus hebben we de laatste twee dagen van Indonesië in Sanur doorgebracht. Dit is een van de duurdere badplaatsen van Bali die voornamelijk ouderen trekt, althans dat dachten we. We konden een goedkope slaapplaats vinden ergens in de buurt van het strand, maar de mensen die hier ook verbleven waren een beetje vreemd. Het leek net alsof we in de film ´one flew over the cuckoo´s nest´ beland waren met veel oudere mensen, die volgens ons nooit verder dan het hippietijdperk zijn gekomen. Grijze langharige oudere mannen, die de hele dag surfen, bier drinken, gitaar spelen, schilderen of een ander soort van kunst maakten. En dit elke dag deden, zonder te werken.

Daarnaast zwierf er hier de hele dag een wat oudere (+/-60 jaar) Zweedse vrouw rond met problemen, die volgens ons geen problemen waren. Ze had vreemde gewaden aan en van de zinnen die ze uitspraak, snapten we niet veel. Zij reisde al meerdere jaren rond opzoek naar een nieuw thuisfront, maar kon dat duidelijk in Indonesië niet vinden.

Daarnaast kregen we een oudere Russisch buurvrouw naast onze kamer die behoorlijk van praten hield. Zij reisde al 3 jaar en had de hele wereld al gezien. Ze bleef maar doorpraten tegen iedereen die ze kende en wist niet van ophouden. Ze was begonnen met kwebbelen tegen de hippiemannen, die toevallig allemaal ineens zeer vroeg naar bed gingen. Daarna kwam ze naar ons toe en bleef kwebbelen totdat ze ´s avonds alleen uit eten ging en wij eindelijk rust hadden. De volgende dag was ze halsoverkop vertrokken en bleek dat ze de avond tevoren niet betaald had voor haar eten en haar alcohol in een restaurant. En ook had ze de kamer niet betaald. Maar gelukkig waren we wel van haar geklets af.

Het strand van Sanur vonden we een redelijk lang strand met wittig zand. Het water was koud en er waren flinke golven aanwezig. Er waren dan ook veel mensen aan het kite-surfen. Zwemmen kon je hier niet en snorkelen al helemaal niet. Verder waren er alleen maar dure restaurants langs het strand en resorts. Ideaal voor de gewone vakantieganger, maar niet voor ons. Wij zijn dan ook maar uit eten gegaan in een sportbar, die trouwens geweldig smaakvol eten had.

Als eindconclusie vonden we Bali een beetje tegenvallen (al vind Irma het helemaal niks). Het binnenland is redelijk mooi, maar voor een strandvakantie zou ik niet naar Bali gaan. Indonesië is trouwens wel een prachtig land om heen te gaan met heel veel aardige mensen. Helaas was er een einde gekomen aan ons visum en zijn we verder gevlogen richting Bangkok voor het hoge noorden van Thailand.