Op het station van Lop Buri stonden we te wachten op de trein richting Lampang. Lampang is een nostalgisch en niet-toeristisch dorpje net voor de grote stad Chiang Mai. Op het station ontmoeten we een aardige maar vage Thaise man. Hij kon een beetje Engels en liet iets doorschemeren met een bootje. Wat hij bedoelde wisten we niet, maar dat zou niet lang meer duren voordat wij daar achter kwamen. De trein kwam een kwartier te laat en dat is best op tijd in deze landen. Wij hadden tweede klas geboekt met airco en konden ons voorbereiden op een rit van ongeveer 8 uur. Alles ging goed en we kregen zelfs direct iets te eten. Natuurlijk rijst met pittige kip. Bij de volgende halte bleven we een tijd stilstaan. Naast ons op een ander spoor stond een andere trein al een tijdje stil. Er werd informatie in het Thais omgeroepen, maar daar verstonden wij niets van. Eerst dachten we dat de trein misschien stilstond voor een lunchpauze. Thai-en vinden eten heel belangrijk en het was tenslotte lunchtijd. Maar na meer dan een uur wachten vroegen we ons af of er niet meer aan de hand was. Een meisje die iets Engels kon zei dat er een overstroming was en dat we wel 4 uur konden wachten tot we verder gingen. Direct herinnerden wij ons de nieuwsbeelden op tv met veel overstroomde gebieden in Thailand. Wij vroegen ons toen al af waar dat zou zijn in het land, nou het antwoord op die vraag hadden we nu. Hier!

De trein wilde na 2 uur wachten toch verder. Rudie was net uit de trein gestapt om een zakje chips te kopen en natuurlijk wilden ze toen verder. Helemaal in paniek zochten de Thaien Rudie die zich van geen kwaad bewust was. Bij de chipsverkoopster zag Rudie dat iedereen naar hem zat te wijzen en voelde dat er iets aan de hand was. Zonder chips werd Rudie de trein ingeleid en toen konden we onze tocht vervolgen. (Later moesten we nog eens stoppen voor een ander treuzelend persoon)

Met een slakkengangetje gingen we over de rails en om ons heen zagen we waarom iedereen zich zo druk maakte. Door het regenseizoen is er veel water gevallen en de rivieren zijn buiten hun oevers getreden. Daardoor zijn de leefgebieden onder water komen te staan, met water zelfs zo hoog tot de daken van de huizen. Mensen hebben hun huis moeten verlaten (met bootjes) en wonen nu in kleine (vluchtelings)kampjes. Enkele mensen zijn in hun huizen achtergebleven, maar kunnen zich alleen nog verplaatsen met bootjes. Gelukkig ligt de treinrails op een dijk en kon de trein toch door het gebied rijden, hoe veilig dat is blijft de vraag. Al wiebelend ging onze trein zelfs door het water heen, want op sommige plaatsen stond het water zelfs op de rails. Een zeer schokkende en spannende ervaring. Wat als de trein kantelde en wij in het water zouden vallen, in onze klasse kon geen raam open! En om ons heen was alleen maar (bruin) water zover je kon kijken. Daar raakten we wel een beetje paniekerig van. Als laatst hoop je alleen maar dat je levend aankomt op je bestemming en dan maakt de vertragingtijd niet meer uit.

Met een vertraging van 4 uur, dus 12 uur in de trein te hebben gezeten kwamen we aan in Lampang. Het was al avond en nu moesten we nog opzoek naar een slaapplaats. Een agent vroeg waar we heen wilden en wees ons naar een sawngtaew (auto met overdekte laadbak met banken langs de zijkant). Die nam ons mee naar een guesthouse, maar deze bleek vol te zijn. Bij de volgende hadden we meer geluk en we waren zelfs de enigste gasten. De eigenaar was een hele aardige man, die de hele dag niet veel meer deed dan tv kijken en elke avond aan de whisky (met rumsmaak) ging met vrienden. Daar ontmoetten we ook een Engelsman die gereisd had en nu al 15 jaar in Thailand woonde. Ze waren echte motormuizen met tatoeages en Harleys die te veel whisky dronken. Ze noemen het whisky, het heet ook op de fles whisky, maar het smaakt naar rum, Thaise logica dus.

Lampang is een oud dorpje die erg populair is bij de Thai om daar hun vakantie door te brengen. Het is nog echt een authentiek dorpje met zijn charme. Je kan er zelf met paard en wagen een dorpstoer maken. Daarnaast is het nog typisch Thais en niet iedereen kan er Engels. Toeristen komen er bijna niet veel, wat voor ons een pluspunt was. Wij vonden het een rustig en relax dorpje en hebben er dan ook 4 dagen doorgebracht en mogen genieten van de weekendmarkt.

Tussen Lampang en Chiang Mai ligt het elepfant conservation center en het elepfant hospital. Om daar te komen moesten we met de lokale bus. Het was voor het eerst dat wij een bus hebben gezien die van binnen 5 stoelen op rij heeft staan (inclusief gangpad!), ipv van de 4 in Nederland. Met een redelijk volle bus vertrokken we en we moesten halverwege uitstappen om naar de olifanten te komen.

We zijn als eerst na het elepfant conservation center gegaan. Dit zou een van de betere olifantenparken zijn in Thailand die oude olifanten uit de houtkapindustrie opvangen. De olifanten zouden nu in een show laten zien wat ze vroeger hebben gedaan in de houtkapindustrie, o.a. het verplaatsen van zware houten boomstammen. Maar na het zien van de show bleken de olifanten ook andere doelloze trucs te moeten doen en is het elefant conservation center wellicht niet meer dan één van de zo vele slechte olifantparken in Thailand. Er waren niet alleen oudere olifanten in de show aanwezig, maar vooral jonge olifanten. De olifanten hebben houten boomstammen verplaatst, maar daarnaast moesten ze ook schilderen of muziek spelen.

Het kan zijn dat in dit verhaal Irma´s standpunt over olifanten in gevangenschap erg duidelijk naar voren komt.

Het publiek vond het prachtig, maar als je eens serieus kijkt hoe deze trucs tot stand komen kunnen wij het niet goedkeuren. Het voorbeeld was voor iedereen zichtbaar, maar niemand wilde het zien. Het jongste dier (3 jaar oud) moest op een trommel slaan met een stok. Dit dier was duidelijk in de knoei met welk trucje het moest doen. Met de stok op de trommel slaan of een welkomsbuiging doen. Het arme dier wist het niet en probeerde beide. Elke keer als het dier het fout deed kneep de mahout (begeleider van het dier) in het oor van het dier (wat zeker weten een van de zwakkere, pijnlijke plekken was) waardoor het dier in de stress schoot en nog steeds het foute trucje liet zien. Als dat niet werkte dan maar met een ijzeren punt van de trainingstok in de huid steken. Dit is geen diervriendelijke trainingsmethode. En het is dan ook jammer dat de mahouts de olifanten door middel van (pijnlijke) bestraffing de dieren trucs proberen te leren, terwijl het tegenwoordig ook anders kan (positieve beloning). Na de show werd een groot gedeelte van de olifanten aan een ketting gelegd en hadden heel weinig bewegingruimte en konden niet samen zijn zoals dat in een kudde hoort. Dat hier mensen enthousiast van worden snappen we niet en het is dan ook jammer dat veel toeristen dit soort praktijken en parken blijven steunen en zogenaamd claimen dat ze van olifanten houden. Voor ons was het duidelijk de laatste keer dat we naar zo´n park zouden gaan.

Na het tegenvallende elepfant conservation center, zijn we naar het compleet tegenovergestelde gegaan, het elepfant hospital. Dit was het eerste olifantenziekenhuis ter wereld en het laat duidelijk weten dat het niets met zijn buurman te maken wil hebben.

Je kan hier lezen over de daadwerkelijk stand van zaken op het gebied van olifanten in Thailand. Daarnaast verzorgt het olifanten die ziek of gewond zijn. En heeft als eerste ziekenhuis ter wereld een prothese aangelegd bij een kleine olifant (Mosha), die haar been was kwijtgeraakt door een mijn. Tijdens onze korte bezoek zijn we veel te weten gekomen over de stand van zaken op het gebied van olifanten in Thailand en de omringende landen.

De meeste olifanten in het ziekenhuis zijn patiënten die ernstig gewond zijn aan hun voet of poot, omdat ze op een mijn zijn gestapt. Deze mijnen worden nog steeds rond de grens tussen Thailand en Myamar neergelegd (door Myamar), om te voorkomen dat de Thai-en hout gaan kappen in Myamar. Vervolgens stappen de werkolifanten (ja, olifanten in de houtkap gaat nog steeds door ondanks het verbod sinds 1989) op deze mijnen en lopen hierdoor vanzelfsprekend ernstige pijnlijke verwondingen op. De mahout van de olifant neemt het dier mee naar dit ziekenhuis en het ziekenhuis behandeld het dier gratis, zodat het dier helaas weer terug in de houtkap komt. Ze vertelden ons wel dat wanneer ze dit niet gratis zouden doen, de mahouts wilde olifanten zouden gaan vangen om te gebruiken wat helemaal een slechte zaak is. De overheid weet van deze praktijken, maar verdient er zelf nog steeds genoeg geld aan om ook daadwerkelijk in te grijpen. De oprichtster van dit ziekenhuis probeert met allerlei lezingen en voorlichtingen de overheid duidelijk te maken dat ze meer respect moet hebben voor hun landelijke trots (de olifant) en de olifanten moeten beschermen en de illegale praktijken moeten stoppen.

In dit ziekenhuis hebben we de bekendste olifant van Thailand gezien. Motala is op een Myamarse mijn gestapt en haar poot verloren. Het ziekenhuis heeft voor haar een prothese gemaakt zodat ze weer kan lopen. Dit dier zou nooit meer terugkeren in de samenleving, maar door dit ziekenhuis verzorgt blijven. Daarnaast was de kleine Mosha aanwezig. Toen ze 6 maanden oud was is ze op een mijn gestapt en haar poot verloren. Ze hebben haar ook een prothese aangemeten, maar omdat ze blijft groeien moeten ze steeds een nieuwe maken. Dan was er net 2 weken geleden een nieuwe olifant binnen gekomen, die ook op een mijn was gestapt. De wonden waren nog vers en het zag er verschrikkelijk uit. Dit dier durfde niet te liggen, omdat opstaan te pijnlijk is. Maar het dier was zwaar vermoeid en dit was moeilijk om naar te kijken. Er was een wilde olifant aanwezig die nog niet zo lang geleden gevangen was, maar zo toegetakeld door zijn nieuwe eigenaar dat het moest bijkomen in dit ziekenhuis. En als laatst een zielig dier wat aan beide voorpoten ernstig gewond was geraakt door een mijn. Dit dier kon bijna niet meer staan en had behoorlijk veel pijn, ondanks de medicatie. Het was verschrikkelijk om de olifanten in deze situaties te zien, maar wel heel leerzaam. Wij raden het dan ook iedereen aan om hier langs te gaan en vooral hier je souvenirs te kopen. Al het geld gaat naar een goed doel en je bent dan volgens ons een echte olifantenvriend.