Vanuit Oudomxai zou er per dag maar 1 bus richting Nong Khiaw gaan en die vertrok om 9 uur ´s Ochtends. Een uur van te voren kon je kaartjes kopen, wij wilden geen dag langer in Oudomxai blijven, dus waren wij er twee uur eerder (om 7uur). De bus bleek een minibusje te zijn en dit betekende dat er wellicht niet veel animo voor Nong khiaw was. Toen wij een kaartje kochten bleken wij de eerste twee personen te zijn en na ons kwamen er maar vier mensen meer bij. Dat betekende dat we in totaal met 6 personen waren en konden we niet eens de helft van het busje vullen. Nou is de ongeschreven regel met minibusjes in Laos: is mijn bus niet vol, dan vertrek ik (nog) niet. De minibusjes zijn waarschijnlijk particulierbezit en deze mensen willen geld verdienen en dat doen ze niet genoeg met een halfvolle bus. Dus kiezen ze liever voor het niet vertrekken dan voor toch een beetje geld verdienen. Dit tot groot ergernis van ons. Wij wachten al sinds 7 uur en meneer met zijn minibusje bleef wachten en wachten op meer mensen. Gelukkig tegen 10 uur werd hij toch overgehaald (of gedwongen) te vertrekken met ons kleine groepje.

De weg bleek in erg slechte staat te zijn, terwijl dit de weg richting de hoofdstad is. Het asfalt was grotendeels verdwenen en had plaats gemaakt voor stenen, kuilen, gaten en modder. Elke keer moesten we direct weer afremmen na het optrekken om door een diepe kuil te hoppen en dat voel je ook nog eens extra goed in een minibusje. Uiteindelijk leek het net alsof het onze chauffeur niets meer kon schelen of zijn busje de zware klappen moest opvangen, want hij bleef in een behoorlijk tempo doorrijden. Gedurende de rit vonden onze medepassagiers het leuk om bij elk marktje lang de weg te stoppen en etenswaren te kopen. Eerst leuk om te zien, maar toen een van hun het nodig vond om een gevangen wild knaagdier levend mee te nemen in de bus was de lol er voor ons vanaf. De rest van de rit hebben we het dier horen knagen aan zijn bamboekooi en uiteindelijk was het hem gelukt om te ontsnappen. Maar het dier dacht dat de kooi veilig was en bleef angstig hierin zitten. Dat zal later zijn ondergang betekenen, want hij was waarschijnlijk gekocht als etenswaar.

Na al dat gestuiter kwam er eindelijk een einde aan de rit en moesten we bij het plaatsje Pak Mong overstappen in een lokale bus. De chauffeur van de bus bleek een jonge knaap te zijn die alles uit de kast hield om zijn droomcarrière van autocoureur waar te maken. Scheurend door de dorpjes kwam hij al remmend aan in Nong Khiaw en konden we gelukkig het racecircuit verlaten. Nong Khiaw bleek in een prachtige natuursetting te liggen. Rondom het dorp lagen veel limestonebergen. Dat zijn kalksteen bergen die begroeid zijn met bomen en planten. In deze bergen bevinden zich ook enkele grotten die je kon bezoeken. De plaatselijk bevolking heeft vroeger tijdens de Amerikaanse bombarderen hun toevlucht gezocht in deze grotten. Naast de bergen stroomt de rivier Nam Ou door het dorpje helemaal richting Luang Prabang. Wij hadden een stenen bungalow met uitzicht op de rivier en met de bergen op de achtergrond. Een schitterend plaatje om te zien. Ook leuk om te zien zijn de wasrituelen van de Laoanen. Veel mensen hebben hier geen douche en badderen in de rivier om zich te wassen. De vrouwen doen dat met een sarong aan, de mannen met een slipje en de kinderen helemaal naakt. Ook wassen de mensen hun kleding in de rivier. Of het dan echt schoon wordt in het bruine zanderige water, wij hebben onze twijfels.

Een kleine 2,5 kilometer ten oosten van het dorp liggen de Tham Pha Tok grotten waarin tijdens de Vietnamoorlog de locale bevolking en ambtenaren van de plaatselijke overheid voor minsten 10 jaar hebben gescholen. Eindelijk konden we onze wandelschoenen eens uit onze rugzakken halen en gebruiken waarvoor ze bedoelt zijn. De wandeling richting deze grotten liep door de dalen van de kalkstenenbergen met aan weerzijden bossen die zich tegen de bergen opklimmen. De enorme hitte en vochtigheid zorgde ervoor dat de wandeling van een half uurtje uitliep op een paar met zweet doordrenkte kledingstukken. Eenmaal aangekomen bij het startpunt van de grotten moesten we eerst een klein riviertje oversteken. Tot onze knieën in het snelstromende water hadden we eindelijk wat verkoeling maar de juiste weg zoeken in zanderig bruin water blijft lastig. Na een kleine donatie te hebben gegeven bij de ´plaatselijke entree´ konden we over het hek klimmen die de trap richting de grotten afschermde. De grot was niet bepaald groot of imponerend, en om hier nou 10 jaar te wonen lijkt ons een kwelling. Op de terugweg hebben we nog wat snoepjes uitgedeeld aan enkele vrolijk zwaaiende en sabaidii (hallo) roepende kinderen.

Na tot rust gekomen te zijn in dit dorpje, wilden we proberen om de boot richting Luang Prabang te nemen. Dit kan een tocht van 9 uur zijn (ligt aan het weer) en om te vertrekken ben je 10 personen nodig, anders varen ze niet uit. De tocht schijnt werkelijk oogstrelend te zijn. Jij alleen met een bootje over de grote rivier met allemaal bergen, jungles en rivierdorpen om je heen. Om 11 uur zou de boot vertrekken en je moest je om half 11 melden bij het loket (bleek een vaag klein houten hokje te zijn). Wij waren de eerste twee mensen en tegen 10 voor 11 waren we al met zijn drieën. Omdat het nog geen toeristenseizoen is, moesten we wel erg veel geluk hebben om deze boot vol te krijgen. We waren ons al aan het voorbereiden hoe we naar het busstation zouden gaan totdat daar plotseling uit het niets enkele bootje met Fransen aan kwam varen. Deze mensen wilden ook de boottocht maken en voor we het wisten waren we ineens met 11 personen. Wat een geluk en viva la France.

De boot leek meer op een paar aan elkaar getimmerde plankjes hout dan op een boot. En erg degelijk zag het geheel er niet uit (Irma overdrijft). Of dit bootje de zware stromingen in de rivier aankon viel nog te bekijken, maar dat mocht de pret niet drukken. We namen plaats op het bootje en nadat de schipper zijn vrouw en kind onderweg nog even snel had meegenomen konden we er tegenaan. De motor die eerst direct aansprong, wilde nu ineens niet starten. De schipper ging lopend over het dak van het bootje richting de motor om er met een steeksleutel en hamer op te slaan en dit bleek daadwerkelijk te helpen. De motor deed het weer en we konden vertrekken. Maar door de wandeling over het dak, kreeg onze rustige tocht over het water ineens een beangstigde wending. Door de trillingen was mevrouw de grote tarantulaspin wakker geworden. Irma zag haar wandelen boven Rudie´s hoofd. Het beestje was zeker 15 centimeter groot zwart met fel gele kleuren. Rudie wilde het beest eerst proberen te vangen, maar de spin was sneller en vluchtte onder het dak van de boot. Natuurlijk bij onze zitplaats. Of het dier giftig was wisten we niet, maar je kan beter geen risico nemen. Irma heeft Rudie dan ook verboden om op het beest te jagen en het lekker te laten zitten waar het zat. Dat betekende wel dat gedurende de reis de meiden op de boot alleen nog maar oog hadden voor de schuilplek van de spin i.p.v. de omgeving. Zou zij tijdens de rit gaan wandelen en misschien stiekem op je rug gaan zitten? Niet echt een leuke gedachte. Gelukkig voor ons heeft het beest zich de hele reis rustig gehouden en konden we met een scheef oog toch genieten van de geweldige omgeving.

Overal zagen we de limestone bergen opdoemen tussen de jungle. Langs het water waren meerdere dorpjes en veel mannen waren bezig met vissen. De vrouwen waren zich aan het wassen en de grijze en ook witte waterbuffels genoten duidelijk van de rivier. Kinderen zwaaiden naar ons en we hebben erg genoten van de reis. Af en toe waren er spannende momenten (naast de spin) met sterke stromingen in het water. Soms hadden we het gevoel dat het water meer bedoelt was voor een rubbere raftingsboot, dan voor ons houten kistje. Er waren op bepaalde momenten zeer hoge golven in het water, door de stenen die zich onzichtbaar in het water bevonden. Maar onze schipper manoeuvreerde ons er netjes doorheen.

Gedurende de boottrip zou de rivier Nam Ou overgaan in de grote Mekong rivier. Bij deze overgang zat de bekende, hoe kan het anders, Pak Ou grot en enkele van onze medebootreizigers wilden deze grot bezoeken. De schipper meerde aan bij een drijvende aanlegsteiger gemaakt van plastic flessen. Om bij de kade te komen (en de grot) moesten we een loopbruggetje over, gemaakt van enkele houten planken. De grot bestond uit twee delen, een upper cave en een lower cave. We zijn eerst de vele trappen opgeklommen om bij de upper cave te komen, hier bleek het uitzicht mooier te zijn dan de grot zelf. In de grot stonden meerdere boedhabeeldjes (zover we met ons lampje konden zien) en hingen genoeg vleermuizen. Maar meer dan dit was er niet te zien. Ook kon je niet diep de grot naar binnen, een beetje tegenvallende grot. Na onze benedengang waren Irma´s knieën zwaar vermoeid en was Rudie alleen naar de tweede grot gegaan, maar ook deze was een grotere teleurstelling.

Door de vele stroming in het water bleek de drijvende kade verschoven te zijn en rustte de loopbrug nog maar op drie punten i.p.v. vier. Dit heeft Irma nooit gezien en bij haar eerste stap op de brug begon de brug te wankelen en niet veel later lag ze in de Mekong rivier. Iedereen op de kade was geschokt, behalve Irma die alleen aan de inhoud van haar rugtas dacht. Gelukkig hadden we bijna al onze elektronisch apparatuur bij Rudie in de tas gedaan en bleek de schade beperkt tot een nat paspoort, een natte portemonnee en een doorweekte Irma. Zwaar chagrijnig en drijfnat kon ze plaatsnemen in ons bootje die nog meer dan een uur ging duren. Eenmaal aangekomen in Luang Prabang was Irma al aardig opgedroogd door de hitte, maar onze eerste prioriteit was een warme douche vinden zodat ze het verfrissende Mekong water van zich af kon spoelen en schone, droge kleding kon aantrekken.